شعربلوچی
اشعار
بلوچی وفارسی گزیده ای از اشعار ▼
http://ayoob673.blogfa.com/
ayoob118.blogfa.com
ayoob1399@gmail.com
اشعاری که در اوّلین کتابم منتشرشد:
(صفحهٴ 143)
مثنوی وطن...
1) وطن رۏچِـن وطن ماهِـن خدایا
وطن نازُکْ تَـوارڃ بو پَـه ما را
2) وطنْ آرامِشَـئ جاهِـنْ پَه مـردانْ
تَنَکْ چَمّڃـنْ لـَبڃ داری پـَه مَـردان
3) عجب وَشـَّـنْ تَهی لِمْبوتَهی مَچّ
مَنی فَـرْشَـن تَهی کۏه وتَهی کـَچّ
4) تَهی نـۏد و تَهی جَمْبَـرتَـهی ساز
کجا کِـلـَّن مَنا راحت تَهی ناز
5) دِلـَئ یادان کَدڃـن چُـکـَّـئ پَه دَنْتانْ
مَنی عِـشْکا کـَـدی سِنْدَئ گـۏن لُـنْــ̈طانْ
6)گـَنۏکِـنْ دلْ پَما نَرْمڃـنْ کـَپۏتان
پَه بِچْکـَـنْدان پَما سبزڃـن بَـرۏتان
7) مَنی جنّت هـَما هُـشْکڃن دِرَچْکان
وطن پُـلّـِنْ چَه ما پُـلّڃـنْ بَچَکـّان
..........................................
8) عجـبْ گـَـزّوکـَهیرَنْ تیّ وطن جان
عجبْ شِردڃن ڌَ گارنْ تیّ وطن جان
9) تَهی جَـمْبَـرْ چَه گـۏدامان وَرَنْ شیر
تَهی عاشک چَه تیّ چَـمّانْ وَرَنْ بـیر
10) وِری وِیْری بِیوتی پولْ؛لـُـویو
عجب زڃـبا تَهی باغ وتَهی جو
11) تمنّای دل ما را تودیدی؟!
چَه مَـئ باغا گـُل وپُلّڃ نچیدی؟!
12) دل شیدا ازآن بویت چه گوید؟
اگرگوید به جز غُصِّه چه روید؟!
13) صدیقی یا عزیزی یا حبیبی
بکن رحمی بشو بر دل طبیبی
14) گـُـشُـنْ شَـیْرڃ پَه تهران وپَه شیراز
وطنْ مَـیْگنْ چَه گرگان وچَه سرباز
15) وفای زاهدانیّان پَه من گـَـنْجْ
مَنی دوری شَه تَوْ بوتـَّـه دلَـئ رنج
16) گـَـنۏکـِن دل پَه ما دیداریاران
پَه ما مِهْروپَه ما برف ڌَ گاران
..................................................................
17) تـَهی کوچَه مَنی یاتان دمادم!!
شَه تیّ جانا وفاداری مَـبا کم!!
18) شَپَـئ دلْ نڃکشهرا بَن عجب وَشّ
نَه بُهتـان ونه غیـبَت بی نه گِرْکـَـشّ
19) گـُـشُنْ گالڃ پَه لاشاروحُمَیْری
پَه چَهْــباروپَـه بِــنْت ودَشْـتِـیاری
20) وطن وَشـِّـن پَـه هَرانسان عاقل
نَکـَـنْ دوری چَه آ کۏهانْ مَـنی دل
21) شـَـپَئ اِسْتارومَهْتاپا گـَـنـۏکـُـن
تَهی نـا و تَهي وۏشانْ وَرۏکـُـــنْ
22) عجب شَرَّنْ تَهی کـۏنـَرْ تَـهی داز
کِه ایّوبا دَیَنْ گال وگـُـشَنْ راز
ایوب ایوبی 1381
برگردان ابیات به فارسی:
*وطن خورشیدتابان وماه زیباست صداش نازترین آهنگ
*وطن آرامکده ی درد دردمندان مرد؛زیبا چشم و زیبا لب
* لیموها و خرمات بس بامزه کوه وچمنزارفرش
*شبنم وابرهات آهنگ وجودت آرامشم را ربودند
*خاطرات دلمو با دندان ببوس عشقمو با لبات گاز بگیر
*دیوانه ی کبوترهای نرم وجودت و یوانه ی لبخنداتم
*بهشتم سایه ی درختان خشکیده ات به داشتن پسران
شجاع وگل بهت می نازم
*عشقت بس زیباست وباغ جویبارانت زیباتر
*همه ایران سرای من است از تهران تا ....
* زاهدان با وفایم گنجی است که دوریش بس تلخ!
( دلاور مَکــُّرانم )
1) در این چاهان به چشم آید دو صد چاه* وَ حُسن هرستاره بهترازماه
2) بلوچستان تو باشی؛همچو معدن* تویی تو ؛ این جهان را زیورِ تن
3) به هرگوشه عجایب درتوموجود*ازاین حُسنت دلم چیده دوصد سود
4) وَ چاهانم در این بُستان عجب تر * پُراز مِهراست ومردانش سِکندر!
5) عجب سخـت است ایـــن دردِ جدایی * دل مجـنون نمی بــیند رهایی
6) نمی دانی چه گـُـــــلها دیــــدم آنجا * همه لطف همـه خوب مُصفـّـا
7) چه اشعاری از آن مردان عاقل*به سنگ کــُه رقـم خورده ز صد دل
8) پُر ازسنگر؛بدیدم کوه شاهوی* نه یک چشمه درآنجا بُد نه یک جوی
9) در آن کوهها مــحبت بوده مهمان * پَریها مانــــده اند آنجا به زنــدان
10) مغولها بوده اند مردان بد خو * پَنـَـهْـگـَه هم به ایران ؛کـــــوه شاهو
11) پـنا ه از ایــلخانان ؛ مرز ایران * به سال هفصد و سی مُلک چاهان
12) سر افرازی بُود با مَـکــُّرانی* که آرامــــش دهـــداوبـــرجهــــانی
13) خدا داده صفــت بر مَکــُّـــرانم * از او گشته ؛ دلاور ؛ مَـکــُّـرانــم
14) خــدا زیــبا جـــهانی آفـــریده * به ایـــرانـم محـبت ها رسیـــــــــده
15) بلوچستان ؛توهستی همچو گـُلشن*خورَد شیر لبت هر مرد و هر زن
16) زدی جـــادو دل دانــای ایّوب * ز چشمانـت بزن براو دوصد چوب
17) تو با مُخْــت و پُـتانم بهـترینی* ز کـــۏچـڃـنک و شِگـڃـمَم نازنینی
18) وَ لاشارم همه ؛ زیــــبا وخندان * وَ سَرحَـدّم مــرا باشد دل و جـان
19) حُمَیْـریگ وکـَـسِرکنْدم پُراز ناز*چو یڃـتی؛ ساربُـۏگی هم؛بُوَد راز
20) ز پَـنـُّــۏچ و دِهانْ باشی سرافراز* ز بـِنـْـتی هم سخن بشنو پُرازناز
21) سَراوانــَــم همه ؛ زیبــای زیبا * بُود آنـــجا عـجایــــبها ز خــُـرما
22) وَ هـیچّانم نِگــینی شد پُر از شعر * هنردارد وَعـلمش هم پُر از مِهر
23) خـُـواش و زاهدان؛شیرین ز پسته*وَ مردانش قوی شیرند؛ نه خسته!
24) از آن ایـــرنـدگان آیــد مُحبّت * دهـــد صــدها وفـــا؛دارد مُــــوَدَّت
25) ز بُمپوری؛ وَ پَهره جان بنازم *بُود مِهرش چو آرامــش ؛چو سازم
26) به چَهْبارم عـــجب آید مُهاجر * وَ بیگانه شـــود آنــجا چوتــــاجــر
27) وَ چَهْــباری بُـوَد درخانه ی چوب!*نه تاجرشد!نه ثروتمندِ محبوب!
28) عجب خوب وعجب زیبا تمیزی*بلوچستان:چه گویم من ؟ عـزیزی!
12/ 12 / 84 ایّوب ایّوبی
وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن فعولن * قالب شعر: مثنوی
مضمون شعر : غنایی ؛ تاریخی
( ای بلوچستان )
1) پُرکـُـناری رود ناز داروکان * کــــــــــــــــان داروی بلوچی در جهان
2) جاده ات مظلوم کرده سنگ وخاک *بیشتر ارزی تو ای روستای پاک
3) کوه وگــــَــزها باصـــفایند و تمـــیز* مردمانت با وفــایـــند و عـــزیز
4) کوه گــَرَّگ ؛پر طلا وپر گـُل است*مزرعه درداروکان پر سُنبل است
5) لحظه هایت پُــــر زباران وصفا * قطره قـــــــــطره این دلم دادی شفا
6) خِش خش باران شنیدم نرمِ نرم * کلبه هایت از مــــــحبّت گرمِ گرم
7) خیس گشته مِهر و عشقم بی نظیر * گـــَـر روم زینجا دلم اینجا اسیر
8) بامــــدادانت سرود بلــــــبلی * می نوازد روح وجــــان هر دلــــــی
9) دامن کوهت همیشه سبز باد * وین ستایش را مبر از ذهـــــــن ویاد
10) داروکانم یاروکۏچڃنکم رفیق *کۏشک ومَهبان؛ قلب ما را شد شفیق
11) خاطره دارم ز کــُـه های شِنی * وَز نـُکـُهــــْچ و چشمه های معدنی
12) ابر و باد وخوش کـُـناری دیده دل *صد پرســـــــــتوی بهاری دیده دل
13) گویدم محمود پــــــور کدخدا * من به حاکم جَنــــــــــگ دادم نه وفا
14) داروکانی مرد جنگ است ودلیر* حاکمان را او نگفته واجَه ؛ میر!
15) عشق یڃتـَک باشدم درخون وجان *غنچه هایش خوش زبان مهربان
16) هرکِــشیگی هم نباشد بی وفا*از کِـــــشیگی من چَـــشیدم صد صفا
17) آن حسن خان هم نگیرد مالیات * از بلوچ جـــــــنگجوی پاکْ ذات
18) از جلایی کـَلـَّگی گویم سخن * او دلاور بوده در مُـــــلـْک و وطن
19) اتــّحاد بلبلان آنجا عجیب * از وفایش من نگــــــــــشتم بی نصیب
20) ای بلوچســــــتان پاک وبی مثال * ظلــــم ظالــــمها بکن کلاً زوال
وزن : فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب مثنوی تاریخ :5 / 12 /84
نوع توصیف : تخیّلی ؛ واقعی ـ ایّوب ایّوبی
1)تـَوار و لذ ّتانی گــَـرد و هاکــَـه
بلۏچانی گــُلڃن کـَنـْدَگْ پَه جاکـَه
2)بلۏچانی زُبان انـْگـَتْ نـَـمُرْتـَگْ
جگرْ ، زانـْتِن ؛دلا؛ هِـزمَتْ نـَکـُرْتـَـگْ
3)بلۏچانی زُبانـَئ سالْ ، رۏچـِـن
بیا مَرْچی غمان کــَمِّـڃ بـِسۏچـِـن
4)زُبان شَهْدڃن تـَهی اَنـْگـَتْ نـَمُرْتـَه
بلــۏچانا بَــلِــه دڃـما نـَبـُـرْتـَه
5)مَـنی نازڃن زُبان پَرْچڃ کـَبابـِنـْتّ
دِلـــَـئ گــَپُّن پَدا هـَن بـڃ جوابــِـنـْتّ
6)بلۏچانی زُبانــَـئ سالْ ، گــَشْتـَه
دلا شـَـیْرڃ دِگِه جَنجالْ ؛ گـَشـْتـَه
7)مَنی سَـنـْگـَتْ مَنی واجَه ؛ بیا تـَوْ
وَتی لـَـبْـزا بـِدَئ کـَمِّـڃ وَپــا تــَوْ
8)بلۏچانی زُبان مارا تـَوارنـْتّ
که بیگانـَگ شـُمَئ لـَبْزان سُوارنـْتّ
9)بـِـبَر دڃما وَتی شَهْدڃن زُبانا
پَه بیگانـَگ مَکـَن هِـزْمَـت !جهانا!!
10)وَتی لـَبْزان دلــَـئ چَمّانْ بـِدارت
وَتی گـَپّانْ پَـه سَرْ چـَـمّان بـِـچارت
11)بلۏچانی زُبانـَئ سالْ ، رۏچـِن
بیا واجَه دلا پَرْ وَت ؛ بــِسۏچـِن
ایّوب ایّوبی ◄ « پنجشنبه 26 /1391/11»
شعری که اکنون خواهـیدخواند درصفحهٴ9 کتابم : آموزش شعرکلاسیک منتشرشد لازم به ذکراست که شاعران ایرانْ زمین به زبان فارسی دراین وزن شعر نسروده اند زیرااین وزن مخصوص زبان بلوچی است
(فاعلُن فَعْ لُن فاعِلُن فَعْ لُنْ : بُنْگِـڃـجْ 1) )مَنْ کَنُنْ بُنْگِـڃجْ نامِ اَللّها مَنْ دَیُنْ مَر̊چی وامِ اَللّها 2 ) )بِـڃ تَهی ناما دل، غم و دردِن سَکْ مُلورِن گُلْ؛ بِـڃ تَرا زَرْدِن! 3 ) )چَمْ نَـگِنْدّی تیّ لذّت و تاما دَپْ نَچُکّی تیّ وَشْ لـَـبِڃـن ناما 4 ) )بِـڃ تَهی ناما کَس نَجَن گاما کــَئ اَلِف وانی بِـڃ تَهی لاما؟ 5 ) )مـَئ زَمانَـگْ هَنْ بِـڃ تَرا رَنْجِن یِـڃ دِلَـئ اُمِّڃـد چَه تَرا گنْجِنْ 6 ) )دل، جوانْ سالِن گـۏنْ تَهی یادان
پَرْچِیا سِنْدَئ یِـڃ مَنی پادان؟
7 ) )تیّ هَبَرْشیر کِن، تیّ صفت نَرْمَنْ
نُقرَهِڃـن چَمّانْ شانْک دَیْحْ پَرْمَنْ
8 ) )تیّ دَپَئ شیرانْ مَن کَـدی نـۏشُن
اَچْ مَنا دَورَئ من تَپاجـۏشُن
9 ) )حَکْ تَهی بازَنْ پَه مَنی گَردِنْ
تَوْ بیا نَزّیکْ؛ دِلْ مَنی دردِن
(10 ) کَشَّگُن آهان اَچْ تَهی دوری
کُلْ غم و دردان دلْ مَنی زوری!!
11) )بِڃـنَگـَـئ پَیْما تَوْ عجب وَشَّئ
شیرَ گ و شَهْدانْ چَمَّنا کَشَّئ!
12) )مَن چَه تیّ حُسْناسۏجُکِڃ دارُنْ
اُرْدُکِڃـنْ رازِڃ چَه غمانْ کارُنْ
13) )تَوْپَـچڃ اَڌْ کُتْ بَزَّگِڃـن انسان؟
حِکْمَتا تَیْگا دل مَنی کۏزانْ
14) )گۏن وَتی دستان آدَمِت اَڌْ کُه
چَه وَتی زۏرا بابُکِت ڌَڌْ کُه
15) )فی کَبَدْ وانُنْ چَه تَهی قرآن
غم عجب گِنْدُن؛پَه دِل وپَه جانْ
16) )گـۏن تَهی خاکا جۏربو بابا
رنگ ورنگیلَه چۏگُلَـئ دابا
17 ) )بُرْتَـگِش خاکـڃ تیّ مَلاﺌیکان
دیسْتَگِـشْ باباچۏ کِه ماهیکان
18) )یَک بِراتِڃ مَیْحْ بَزَّگِڃـن هابیل
آدِگِه گَنْدَ گ؛ قاتِلڃـن قابیل!! 19 ) )گۏن پِتا جَنْگِن گۏن وَتی ماتا
یِـڃ بِراتا مَن کَلْ کَنُنْ چاتا
20 ) )من نَدَوْنْ گُوارا دستِ یِـڃ هابیل
تی گُلڃـن زاماس ، بی گُلِڃـن قابیل
(21 ) گُش هُدا جانا دَئ مَنی حَکّا
یا پُرۏشُن من تیّ گُلَئ چَکّا
(22 ) آدَما گُـُشْتَه تَوْ بِکَن قربانْ
اُشتر و گۏکان هم ، دِگِه حَیْوان
(23 ) کُرْتَگی قربان بڃ نَپ و سودا
کِشْتَگی نیبَّگ بڃ گِل و کودا!
(24 ) کُشْتَگی هابیل گۏن وَتی دَستان
کُرتَگی مَسْتی چۏ بَدِڃـن مَسْتان
(25 ) نی هَبَرْ یِڃـشِن ای مَنی اَللّه
دل غمان رڃشِن ای دِلَئ هَمْراه
(27 ) یَکْ بِراتْ حاکُم آدِگِه نَوْ کر
تیّ بِراتْ واجَه مَیْحْ بِراتْ چاکر
(28 ) یِـڃ عجبْ قصّه ، پُرْ غم و دردِن
هر کسی نیَّت پُر گِل و گَردِن
(29) ای خدا تَوْ وَتْ اُمَّتا جَمْ کَن
چَه وَتی مِهْرا مِلَّتا جَمْ کَن
(30) من بلۏچیّ وآدِگِه تاجیک
یَک زُبان، تُرکی، یِـڃ عرب، آ،سیکّ!
31 ) )با بُکَئ ، رَنْدا؛ زِلْزِلَه یَهْتَه
ما زُبانْ پِسَّیْحْ هَـنْ زِیانْ کُرْتَه
32) )ما چَه پِسْ رَنْداصد زُبان گِنْدِن
هِچ نَزانْ انســانْ اَچْ کُجانْ رَنْدِن
33 ) )ای هُدا مَرْچی تَو بیا نَزّیکّ
مَئ غم و دردان وَتْ بِکن باریکّ
34 ) )تَوْ بیا مَرْچی مَئ گِس و جاهان
نـورْ دَئ مَـرْچـی مَـئ دل و راهـان
35 ) )شَهْد و شیرینی هَه تَهی کِشْکـا
وَتْ بِـدَئ آپڃ مَـئ دِلَـئ عِـشْکــا
36 ) )دلْ زَهیریگِنْ چَه تَهی دوری
تــیّ دَرا نِشْـــتَه تَــوْ بـــیا زوری
37 ) )کاگـَـدِڃ لِکُّــن گۏنْ تَـــهی نـاما
تـــا بُـــوا یِـڃ دل؛ وَشْ تَـــهی تــاما
38 ) )تَوْ کَدی کاهَئ مَئ گُلِڃـن شَــهْرا
گۏن تَــهی یــادان بَــنْدَ گُــن پَــهْرا
(39 ) دلْ مَنی نِشْتَه گۏن تَـهی یـادان
چَــه وَتــی چَـمّان؛ دَئ دِلَئ دادان
40) )گۏن وَتی چَمّانْ دَئ مَــنا گـَـرْمَی
گۏن وَتـی لُـنْــ̈طـان دَئ مَــنا نَـرْمی
41) )یـڃ دِلَـئ پِرْیاتْ تـیّ دَپـا سۏرَن
یـڃ غـــــم و غــــــصّه پَــــرْمَنا جۏرَن
42) )یِـڃ دل و جــانا یـا بِـدَئ صـبْرِڃ
یـــا بِــجَـن پِـڃ دِلْ وَشَّکِڃـنْ کـَـبْرِڃ
43) )کُرْتَگـَئ دنـیا چۏ کِه یَکْ زندان
جُـرْاٴَتِـڃ تَوْ دَئ؛ تا بِــبِن مـهـمان
(44) گُـل؛ عـجبْ داری یِـڃ تَـهی دنیا
نِـڃ بَــــلِه بَـــهْرِڃ چــا گــُلانْ پَــرْما
(45) مَئ دَماغا دور؛ تیّ گُـل و بۏهان
وَتْ بَـهِشْتاهَئ من؛ جُـر و کۏهـان
(46) تَوْ کَدی کاهَئ مَئ کَشا نِـنْدَئ؟
تَـوْ پَکَتْ کــاهَئ مَـئ دِلا سِـنْدَئ!
(47) یِڃ دِلَئ آهان تَوْ کَدی گِـنْدَئ؟
پِـڃ مَـنی دردان پَــرْچِــیا کَــنْدَئ؟
(48) یِـڃ مَـنی لـَـبْزانْ بِڃ وَسِڃـن گـالـَن
یِـڃ دِلــَـئ نــــالـَه بِڃ دَپِڃـنْ پـــالـَـن
(49) تیّ گُلڃـنْ اِسْتارْ کَـمْ مَنا چـارَنْتْ
مَــئ شَــپَئ کـَـنْڌیـلّ بِـڃ تــَرا گـارَنْتْ
50) )چـا تَهی دَسْـتان بِـڃ نَـصیبِن مـا
گۏن هَـــزاران دردْ بِـڃ طَـــبیبِن مــا
51) )تـَوْ بـیا مَــرْ چی جَــنَّتا پَـچْ کن
وَشُّکِڃـن گَـپّانْ سـازْ کـَن گۏنْ مَـن
52) )ای هُـــدا دنـیاها بِـچا چۏنــِن
یَک طـرفْ قـتْل و یَکْ طَرفْ وۏنِـن
53) )هَوْر واِسـتونا گۏن زمین زَهْرَنْتْ
آ عَــذابَــنْت و یِـڃ عــجبْ کَــهْرَنْتْ
54) )کِڃـنَگ و بُغْضَنْتْ مُچْ حَسَدْ بازان
دلْ، جگــرْ دِرَّنْتْ؛ گۏن وَتــی نازان!!
55) )کَنْدَ گانْ زَهْرَنْتْ، چارَ گانْ مـارَنْت
عـــــاشِکی گَــــپّانْ بڃ وَس و وارَنْتْ
56) )جَــهْلَگ و بــالادْ دلبــران زندان
عـــاشِکی مُــرْتَه مَــهْپَران زندان
56) )عـــاشکان تَــهْنا کـَپْتَگ و بَـنْدَنْتْ
مَــــهْپَرانْ تَـــهْنا گۏن وَتـــا کــَنْدَنْتْ
58) )ای هُدا تَوْ وَتْ یِـڃ گُلانْ سَمْبالْ
چَـه تَـهی مِـهْران شَهْد بَن یِـڃ سـال
59) )ای هُدا دردانْ تَوْ عجب زانَـئ
یِـڃ دِلی ̈طَـپّان؛ تَوْ کَـدی وانَـئ ؟!
60) )یِـڃ غمی رۏچان تَوْ پَچڃ گارَئ؟
مَـئ دِلی گَـپّانْ تَوْ کَـدی چـارَئ؟؟
61) )ای هُدا زَنْـجیرانْ بِکَـن وَتْ پَـچْ
یِـڃ غَــمَئ زَمــزیلانْ بِکَـنْ وَتْ پَـچْ
(62) کِڃنَگ و بُغضَنْتْ مُچْ حَسَدْ بازان
دل، جگــر دِرَّنْتْ گۏن وَتـی نــازان!
(63) نِشْــتَگُن تَــهْنا گۏنْ وَتـا کَـنْدُن
یِـڃ دِلی گــــالان پَـــرْ وَتــا بَــنْدُن
(64) یِـڃ مَـنی گـَـپّان بِڃ وَسِڃـن گـَـپَّن
یِـڃ دلی ̈طَـــپّانْ گـَـنْدَهِڃـن ̈طَــپَّن
(65) تُــهْمت و غـیبت پَرْچیا بـازَن؟
یِـڃ بَــدڃـن کــاران پَـرْچِـیا سازِن؟
(66) سَــنْگَتی مُـرْتَه چا دل و دستان
بــا وفـایی شُتْ چا بَـدڃـن مَسْـتانْ!
67) )نـی هَـبَرْ یِڃـشِـن ای مَـنی اَللّـه
دلْ غـــمانْ رِڃـشِن ای مَــنی اَللّــه!
(68) تَوْ کِه وَشْ زانَئ یِـڃ سَری دردان
دَئ نجاتْ مَرْچی مَئ غــمی مَردان
(69) دلْ پَه تَوْ کَوْلیگ،من سِدَ کَّه بُن
تَــوْ بــیا مَـرْچی مـن پَـه تَـوْ نَـدْرُن
(70) غـم دِلـَئ بـازَنْ تَوْ بـیا سِـنْدَئ
گَپْ مَــنی بـــازَنْ تَـوْ بــیا گِــنْدَئ
71) )مِهْلـَبِڃـن گـَپّان تیّ سَرا رِڃچُن
یِـڃ وَتـی جِســما گۏنْ تَــرا پِڃـچُــن
72) )من وَتی مِهْرانْ بڃ تَـرا سۏچـُن
مـن تَــهی نـاما گۏن وَتـا دۏچــُن
(73) جَنَّتی مِسْک و عَنْبَران بۏچِنْ
مَـئ تَـهارِڃـن شَپْ گۏن تَـرا رۏچِـن
(74) مــن اِدا تَــهْنا نِشْـتَگ ونــالُن
تَوْ مَنی شَیْرَئ؛ من تَهی گالُن!!
(75) یِـڃ تَهی دنیا ظـالم و ظُلْمِن
مَئ ضعیفڃـن دل چۏ پَسا بُلْمِن
(76) چا تَهی دستانْ بِـڃ نصیبِن ما
گۏن هَــزاران دردْ بِـڃ طبیبِن مــا
وزن شعر:فَعولُن،فَـعولُن، فَعولُن،فَعَلْ
این شعرعاشقانه درقالب مثنوی سروده شده
درکتابم زیرپلک نوجوانی انتشارات تفتان
آنرا منتشرنمود(صفحه): 33
«کُوَهْـِنـڃـن حکایت»
وزن شعر:فَعولُن،فَـعولُن، فَعولُن،فَعَلْ این شعرعاشقانه درقالب مثنوی سروده شده درکتابم زیرپلک نوجوانی انتشارات تفتان آنرا منتشرنمود(صفحه): 33 «کُوَهْـِنـڃـن حکایت» 1) بِاِشْکـُـن دَمانِڃ دِلـَـئ مَجْگ و حال کُـوَهْـنِڃـن حکایت تَنَکـِّڃـن خیال 2) کـَـپُـۏتان پَه مَیدان چَه عِشکـَئ تَوار کـَـماشان گـُـواتا بِـبوتَّن سُوار 3) شَپَئ ماهِکانیّ و وَشِّڃـن هوا مَه عِشْکـَـئ گـَـپانی تَنَکـِّڃـن دَپا 4) نَگِـنْدَئ، نَچارَئ برابر مَنا نَیاهَـئ؛ نَنِـنْـدَئ دِلـَـئ دامُنا 5) پَچِـڃ تَـوْ نَسِنْـدَئ یَه دَردِڃ دِلـَـئ؟ عذابا مَنیگا پَچِـڃ چُـۏ گـَـلـَـئ؟! 6) یَه نِڃـشِـڃ چَه عِشْکا پَه اَڌّا شُتَه دل و جان و فکری پَه جادو جَتَـه 7) مَنی پاکْ، الله ورحمان . رحیم بِدَئ شیرِ لذّت چَه مِهْـرِ کریم 8) پَه کُـنْـ̈طَگْ دِلا زخم و وُۏنِـڃـنْ مَکـَـن مِچاچان وَتیگان پَه مَـئ دِلْ مَجَـن 9) نَزانُن کجا دل بِگِنْـدی تَرا تَهی راج . نَیْـلـَـنْ کـَـسا تیّ دَرا ! 10) گـُـلا چۏ مَگِنْـدُّن غمیگـُـن پَه گـُـل بِگِـنْـدُّن؛ بِچارُن، تَپـیگـُـن پَه گـُـل! 11) سرو جان و تیّ مُلْکْ آبادْ با مُصیبت مَگِنْـدا دَمانِڃ تَـرا 12) بیا مَــئ دَوارا پَه چَـمّان بِنِـنْـد وَتی نصفِ جانا پَه شَرّی بِگِـنْـد 13) تَهی یاد، وَشِّـن شَپانی دلا چَه یادانْ تَهیگان؛ نَدیـتُّـن سَلا 14) مَنی رَبَّ کادِر ، طبیبِ دِلان هدایت بِکَن یِـڃ وَتی بلبلان 15) پَه بِچْکـَـنْـد ونازِڃ پَه مَجْگا شُتَـئ کـُـتَـئ دل، گرفتار و تیرڃ جَـتَـئ 16) چَه آرام ،دورِن مَنی مَجْگ و دل جگرْ هـَـن سُچانِن عجب باز و سِلّ 17) نَرِتْکـَـئ نَداتَـئ چَه چَمّان شَکر پَمِشْکا کبابِن دل و یِـڃ جَگر 18) پَه تَهْـنا که نِـنْدُن مَه لـۏگـَـئ دَپا خیالان کـَـماهُـن تَهارِڃـن شَپا 19) تَوارِڃ پَه لیکـّـو جَنُن من تَرا یَه نَکـْـشِڃ نِبیسُّن مَه رِڃکـَـئ سَرا 20) پَه بِچْکـَـنْد، چُنْـڌَئ لـَـپا شَئ دِلا پَه بِچْکـَـنْد و نازان لـَگاشَئ دِلا 21) چَکـَـرَّگْ نَهِلـَّـن! گـُل و بلبلان! تماشا حرامِن پَه نُـۏکِڃـن گـُـلان 22) مَه زندان و زنجیرْ کَپْـتَه کـَـپُـۏت دِلـَـئ پُلّ و تاکان نَنِشْتَه کـَـپُـۏت 23) گـُـلـَـئ بۏه و عَطران مَه زنْدان کـَـنَنْتّ دماغان پُرُۏشّن که بۏهِش چِنَنْتّ 24) تَهی صورت و دَپْ، چَه مَجْگا نَرَوْت تَهی یاد و تَهتال، هِجّا نَرَوْتْ 25) پَه ضَربَه نَرَوْتِـن دَپَــــئ آ خیال پَه ظلم و پَه غُصَّه نَبی آ زَوال 26) غَمَئ بار و ڌۏکان شَمُـۏشَگْ بَیَنْتّ دَپَئ شیر و شربت شَمُۏشَگ نَبَنتّ 27) تَهی جسم و جانا که گِـنْـدّی جَگر نَرَوْتِن پَه باغان نَلـُـۏ̈طـی سفر 28) مَنی را حتِڃـن واب و وَشّـِڃـن کـَـرار زمانِڃ؛ که سۏچَئ دِلا بِڃ مَیار 29) اجازَه نَداتِن گـُـلا صدْ غرور! نَجَـنْـتِن دَواهِـڃ پَه زخمان چَه دور 30) بُـوَرْ یَه پَیالَه چَه حُسْنَئ شَراب که دائم نَنِنْـدی نَگِنْـدَئ جواب 31) بَرَئ دین و ایمان پَه سبزڃـن لِسان دَیَـئ گـُـلْ جهانا چَه لُـنْـ̈طَـئ کـَـشان 32) قشنگ و جوان و دلارام تَوْ ! بدن نرم و شیرین و وَشتام؛ تَـوْ ! 33) وَتی ناز و حُسْنا که ظاهرْ کـَـنَـئ دِلـَـئ اَرْس و آپان پَه لُـنْـ̈طـانْ چِنَـئ 34) پَه ناحَکّ، نِنْـدَئ عذابُنْ دَیَـئ ! پَه مَرْگا مَنیگا تَه کۏشِش کـَـنَئ! 35) مِرَگ دور بوتَّه چَه عشْکـَـئ گِسا زَوالی نَبوتَّه پَه عاشِک رَوا 36) چَه بِچْکـَـند و چَمّان شرابِڃ بِدَئ اسیرانْ وَتیگانْ ثَوابِڃ بِدَئ 37) کُجِن وابْ، چَمّان؟ چَه تَهتال و فکر؟! کجا وَپْـتَـه بلبل پَه کـَـئ کـَـنْت ذِکر؟ 38) دِلـَـئ داد و پِریاتْ کۏها رَسِت تِرَکِّت دلی؛ لـَهْم لـَهْما سُرِت! 39) مَنی عِشک و آرام و لۏگـَـئ سَپا! پَه سَکّیّ و آپَت مَباتَـئ تَـبا 40) کـَـنُن شُکر خالِکْ، که سالمْ سَرَئ چَه زخمان جهانَـئ پَه وَشّی دَرَئ 41) مَکـَـنْـدَئ پَه ما را؛ نَلـُـۏ̈طِـن چَمَگ مَیارَئ پَه زخمان دَوا و دَسَگ 42) چَه وَتْ غافِـلِـن دل، که بوتَّه خراب شپ و رُۏچ، نالی نَگِـنْـدَئ ثواب 43) جَنُن زۏر بازِڃـن مَچارُن تَرا دِلـَـئ چَمّ، چاری چُـۏ دُزَّئ وَرا 44) دلا که شرابِـڃ گـُلابی، رَسی پَه زۏر و پَه تاکـَـت؛ عذابان گـَـسی 45) نَتُـۏنُن بِچارُنْ تَرا باز وکمّ تَهی نورِ چَمّان، نَسَگـُّـن پَه چَمّ 46) پَه نرْمی که چارُن؛ سُچانُن مُدام!! چه نورا تَهیگا مِرانُنْ مُدام! 47) دَواها دِلـَـیْگا چَه لُـنْـ̈طـان بِدَئ نَچُکـَّـئ، نَگِـنْـدَئ پَه رَنْـدا سِدَئ!! 48) بدن شیر و شربت لبی گرم و نرم زمستان و برفان نَکـَـن گرمِ گرم 49) گِـرِڃـوَگْ، دِلـَـئ باز و آرام کمّ چَه اَرْسان دِلـَـیْگان سُچی جان و چَمّ 50) گـُـشَـیْگان نَگِـنْـدُّن تَهی لذَّتا نَچُکــَّـئ پَه چَمّان مَنی عزَّتا 51) پَه ̈طَـگـّی وَتا باوَفایِـڃ کـَـنَـئ ! شکارا وَتیگا مَه آسا مَنَـئ ! 52) چَه دردان و زخمان دِگه جُسْ مَکـَـن دِلـَـئ چَوْل و مَوْجان چَه دستا شُتَن 53) مَنی پاکْ الله و رحمانْ، رحیم بِچا چِـڃ نَگِـنْـدَئ چَه ظُلم عظیم!! 54) دِرَچْکان و پُلاّ نْ چَه داغانْ کُشَنْـتّ پَه پِریات و نالَه مُسَلمان نَبَـنْتّ 55) مَه بالاد، اِستـارْ لیمُّرْتَگـَـنْتّ مَه جَهْلاد، بلبلْ جَنَگْ بوتَّگـَـنْتّ 56) چَه آه و چَه پِریات؛ سُتْکـَـن تِرَمْپّ چَه اِستین و اَوْران تَـتْکـَـن تِرَمْپّ 57) کـَـماشان بِیاهَـئ دِلان گـُـلْ کـَـنِن زَهـیران و ̈طَـپّـان دَواهِـڃ جَـنِن 58) مُـریدان تَباهَـن چَه داغان؛ شُمَـ پَه مَرْکا گـُـلانی؛ پَچِـڃ چُـۏ جَمَئ ؟! 59) مُریدّی دُواهِـڃ گِری چاکران تباهِش کُه هانیّ و نَرْمِڃـن بَران 60) عَوضْ هَـن نَبَنْ یِـڃ کـَـماشِڃـن تَـپَر پُرۏشَنْتْ لَمْبان گۏنْ پیرڃـن هَبَر 61) خداجانِ کادِر مَنی مهربان وَتی عاشِکان کَن صبور و جوان 62) محمّد نبیّ و رسولِ خدا بیا و بِکـَـن یِـڃ غمانا تَـبا 63) جدا کـَـن چَه دردان وَتی اُمَّتا بِکـَـن رَهْـنِمایی وَتی ملـَّـتا
30/12/82
داستان مریدوهانی رادرسال 1383درکتابم زیرپِلک نوجوانی منتشرنمودم:
داستان مرید و هانی از جمله داستانهای عبرت آموز و عاشقانه(lyric)در تاریخ بلوچستان به شمار می آید. این داستان به سبب جذّابیتهاهای خاصّ خود هرگز رنگ نباخته بلکه همیشه سینه به سینه ردّ بدل شده است. بسیاری از شاعران و خوانندگان با این داستان به زیبایی آواز سرداده اند. اکنون اصل یا خلاصه همین داستان ؛ به زبان بلوچی نقل خواهد شد:
:
هــسْتَـــه رۏچڃ رۏزگارڃ
بو کـَــدیمّان یَک بهارڃ
شُت بهار و یَهْـتْ گـَـرماگْ
داغ بوتــَّـن باغ و اَنْباگ
نِشتَـه هانی پَه دَوارا
یَهْـتَه چاکر چَه لوارا
جا جَه هانی چَه تَوارا
داتَه آپی پَه سُوارا
جُمَعی رۏچڃ هانی هَـبَر بو که مرید، آهی واسْتارِن چَه یِڃ رُۏچا رَنْد،
هانی مریدّی دڃما نکـَپْتْ!مرید، آهی ناکۏ زَهْتَه. هانی پِت، دینارَتْ.
هانی پِت و ماتا گۏن مُریدّی پِت و ماتا پَه یِڃ دوهِڃـن واسْتارو دِشْتاران
بازڃن چیزّڃ چَه جا و نُپادا گِپْـتَه تا یڃ دِگِه چیزّان زُرْتَگ و پَیْـم وآمادَه
کـُـتَگـَـت. گَرماگا وَتَی گرمی بُنْگِڃج کُتْ چَه لِوارَئ گـُواتا، لور چِسْتَه.
هَمِڃ گرم و جَلَیْحْ تَها یَه بَرا تَوارِڃ چِسْت بو. دینار مَه لۏگا نَیَت.
هانی وتَی کـَـ̈طۏنْگا نِشْتَگـَه. وَهْدِڃ کِه سَری در کُت و چَمّی شانْک داتَن؛
مردڃ دیسْتی که وَتی اَسْپَـیْحْ کـَـنِکـّا وۏشْتاتَگ و آپ لـُـۏ̈طَگـَـت
هانِیا تاسِڃ آپ زُرْت و آ مَرْدَیْحْ دستی دات.
تُنّیکـّڃن مَرداوَهْدِڃ کِه هانی رنگ و صورت دیتّ؛
یَه بَرا عاشِکْ بوتّ و چَرِت. چُۏگـَنـُۏکان آپی تِـنْگِـتَـنْ!
هانِیا نَزانْتْ کِه یِڃ مَردْ؛ مَزَنْ میر چاکـَرِن.آ شُت و وَتی کُڌّل و
گِدانا نِشْتْ.آهی دوهِڃن چَمّان؛ چاکری مَجْگَـَـئ تَها؛
بِڃ کـَراری پادْکُرْتـَگـَه! چاکر مَه راها یَه گـُۏش،
هانی حُسن و چَمّانی فکر و ذکْرا درْگیرَتْ.
وَهْدِڃ کِه لۏگا سَربوت؛ آهی فَوْج و لشکرانْ وَتی حاکم،
گـَـنُۏک احوالْ دیسْت. یَک پَه یَکـّا آهی دڃما نِشْـتَـنْت وچَه
آهی دڃم تَهاریا جُسْتِشْ کُه. چاکرا یِڃ وَتی مَحْرَمڃن
رازْ هِچ کـَـسا گـُـوَشْتْ نَکـُه جادوگـَـرڃن پیرَه زالِڃ که
چاکری رازانی مَحْرَمَه شیمُّـشْت و چَه چاکری حالا جُسْتی کُت.
چاکرگـُۏن سازِڃنی سۏج و جُسْتا وَش حال بوتّ لَهْمْ لَهْما گـُۏن
سازِڃنا وَتی رازی گـُوَشْت.
اُ چَه سازِڃنا لـُۏ̈طِـتی که یِڃ مُشکِلا مَنیگا حلّ بِکَن.
گـُۏنْ سازِڃنا گـُشْتی کِه من مَزَنْ مِسْتاکـیِّـڃ تَرا دَیُن. سازِڃنا جواب گـَرْدِڃنْت:
اُ مَـــنی سَــــردار؛ مَــن کَــنُــنْ یِـــڃ کار
هانِــــیــا اَلَّــم من کَــنُــنْ تــیّ یــار
تَــوْ مَــبی غـمگین چَــه گـُــلـَــئ یــادان
هانِــیا کـــارُنْ گِــڃــش کَــن دادان
مَـن رَوُنْ اَلَّــم هانیَـئ لوْگا
پَچْ کَنُن اَلَّمْ تــیّ غــمَــئ بــۏگا
چِسْــتْ بـوسـازِڃـــنْ پَـــرْهَـــمِڃ کــارا
تـا بِــیاری آ سَــک سَــرِڃــن یــارا
چــۏ رَسِـــت ســازِڃــن مـــنزلِ دیـــنار
فَــهْــمِـتــی هَسْــتِــن هــانِــیا وَسْــتــار
گـُـشْـــتـَگی هــانی یِــڃ بَــچَکْ سِــلـِّـن!
بِــڃ وَسِـڃـن زَهْگِـڃ گـَــرْدِنی چِــلـِّـن!
مَـئ گـُـلِـڃـن سَـرْدارْ سَــکْ تَــرا لـُــۏ̈طـی
جَـمْـبَــرَئ پَـیْــما چِــسْـــتْ بــو هانی
گـُـشْـتـَگی سازِڃــن پَــرْمَــزَن شانی
اُ جَــنِڃـن بِـڃ عَکْـــلْ زو برو گـُـم بی
چاکری گامِــڃـش سِــلْ دَپِـــڃـن ڌاچــی
آ مُــــریـد جــانــی نـازُکِـڃـن گـــالان
من نَــدَوْنْ هِــچْ بَـــر پَــرْ شُـمَـــئ مالان
گـُرا سازِڃن، گِرڃوان و اَرْسْ رِڃچان وَتی راها بُرْزْ بی.
آهِیا نَزانْتْ گـُۏنْ کُجان دَپ و زُبانا وۏر چاکرا گـَپّ بِجَنْت.
چاکر مَه عِشْکـَـئ آسان پیلّـُشَگـَـه. مُدَّتِڃ گـُـوَسْتْ کِه سازڃن ظاهر بو.
وَهْدِڃ کِه چاکرا آهی اَرْسْ دیتَّـنْـتْ. پَهْکْ ناامِڃد بو! سازِڃنا وَتی
گـَـپّگـُـشتَن. چاکرا دِگه مجلِسِڃ گِه. هر کـَـسا گـَـپِّڃ گـُـشْتْ وشُت.
هِچْ کسی گـَـپّ چاکری مَجْگا نَلـَگـِّـتَن.سازِڃنا چَه وَتی مَجْگا
چیزُّکِڃ گـُـشْتْ کِه مَزَنِڃن ریشْ اِسْپِڃتان جَم کـَـنـَـئ.
چَه مُریدا هَنْ داوَتکـَـنَیْحْ.چَه هر کـَـسا کـَـوْلِڃ گِرَئ.
بَلْکِڃن یڃ جوان بِڃ سارْ بی گـَـپِّڃ بَجَنْت و گرفتار بی .
چاکر چَه سازڃنی مَکرا باز وَشْ حال بوتّ. مَه تَمامِڃـن
مُلْک و کۏهانْ تَوارْ بوتّ. پَه مرید و ریشّ اِسْپڃتان داوَت
رَسِڃـنَگ بوت. آ دِگه رۏچا بازڃن مَرْدُمِڃن جَم بو.
جارو اوَّلا چِسْتْ بوتّ و وَتی کـَـوْلی گـُۏن
میر چاکرا گـُـوَشْت.رَنْداهَیْـبَتانَا وَتی گـَپّ وکـَـوْلْ گـُـوَشْتَن. مریدا گـُـوَشْتْ
بانْدا. بیاهِت هَرچِڃ مَن شُمَئ دادا دَیُن.
بانْداتیگِڃن رۏچا چاکری مردُم گۏن ڌهْل وسُرناهان
مُریدّی لۏگــَئ دَپا آتْکـَنت وچَه مریدِّش لـُـۏ̈طـِت که وَتی
دِشْتارا مَه سردارا بِدا.مریدّا جواب گـَـرْدڃنْتْ:
من دَیُــن پَهْکِــڃـــن مِلْک و میـــراثــــا
دل نَــــدا ؛ دِشْـــتارا شُمَـــیْحْ غَـــوْثـــا
یِــــڃ نَـــــهِـن دادِڃ کِـــه شــما لـُـۏ̈طـَـــئ
یِـــڃ عجبْ دادِڃ کِــه چِـــدا لـُـــۏ̈طـَــــئ
چاکـــری مَهْلـــوک بوعجـــبْ جاهِل !
آ مُـــریــدّی زۏرِش کُــــتَـن بـــاطــــل!
چَــه مُـــریــدْ آه وچَـــه دِلا پِــرْیــات
حاکُـــمَـئ زۏرا کـُـۏتَــگَه یِــڃ چــات
بُــرتَگِــش هــانی چـاکـــری رُنْـــبان
آ مــریــدّی عِـشْــکْ مانْـتَگـَـه دُمْـــبان
چـــۏ مـریـــدّا دیسْــــتْ آ وَتــی دِشْـــتار
چَـــه گـُـلـَـئ حُسْـــنا بــو گـَـنُــۏک و وار
مَـــه گِـــیابــانـــان تُــــرِّت و پَکِّـــــت
چَــه دِلـَـــئ دردان مَــــه غمـــان بُکِّــــت
مَـــئ مریـــدِش کُـــه بِــــڃ وَس و بِـــڃ یــــار
چــــا غــمان بــازِڃـــن چَـــه وَتَــــا بِــــڃـزار
مَــــئ خداجـــانا اِشْکـــُــتَـــن پِــــرْیــــاتْ
چـــاکــــری گِــــپْت و وَشْ عــــذابی داتْ
چاکــــری مردی بـــو زیــــان و گــــار
هانِـــــیا نـــزّیکی نبــــو گـُــــۏن یــــار
سیّ و دوســالا نِــشْــتَـــگـَـه هانــــی
بِــــڃ کس و بِـــڃ یــاری غــــمان وانـــی
گـُـشْـتَـــگی چاکـــر وَیْــــلْ بِکـَـــــن مارا
دَیْـــحْ تـَـلاکـــانــا تَـــوْ مَـــدَئ مَـــــهْــرا
چاکـــرا گـُـــشْــتَـــه زو تَــلاکـــانـــــــــا
تَـــوْ گـُـوارا و مــاتْ پَـه مَــنی جانا
آ مــریــدّی جــانْ پَــهْــتَــگـَـــه داغـــان
یِـــڃ گـُـــلِڃــنْ هــانی سُهتَــگـَــه باغـــان
تَــوْ بُــرو کــاسِـــدْ گـُـــشْ مــریـــدانـــا
تَــوْ بــیا مَــرْچی وَرْ مَــنی جانـــا
نِـشْــتَگـُــنْ تَــهْــنا گـُـۏن تَــهی یادان
دلْ مَــنی زَخْــمِــن کـَــم بِــکَــن وادان
چَــه دلِ عــاشِـــک بـــو جـدا بلبــــــــــل
مُـــدَّتِــــڃ رَنْــــدا هانِــــیا بـــــو گـُــــــل
آ زمِسْـتــانَـــئ ســـارْتِــــیِـش گـُــم کـُـــــه
گرمِ گـرْماگِــش پَــــرْدِلان جَـــم کـُــــــه
شیر و شربت بــو گـُــــۏن مُـــــرید هــانی
با وفــا بـــوتـَّـــن آ دل و جانــی
شعر از :ایوب ایوبی
1) گـَـزَل نـڃ؟! دلانا؛گــَـزَل؛ ما ؛ کــَـنِـن * مَرۏچی حَــسَدّان بَــــدَل؛ ما؛ کــَـنِـن
2) جهانا مَــــــرۏچـــــــــی گـــَـزَل تِر کــَـنِـن *دلانا مَـــرۏچی بَــدَل تِر کــَـنِـن
3) گـُـلڃن عَـیْـد و رۏچان گلستان کــَـنِـن * دلــَئ دَپْـتــَـران؛ صد دبستان کــَـنِـن
4) چَه مِــهْران؛ کــَــبابـِڃن گــَــــزَل جَم کــَـنِـن * بـِـــراتی حَسَـدّان؛ دلا کم کــَـنِـن
5) بـِـراسان چَه جنگان؛ واتــَـرّ کــَـنِـن * گــُهار و بـِراسی دلان؛ شـَـرّ کــَـنِــــن
6) مَـرۏچی دلان پُر چَه کــَـنـْـدَگْ کــَـنِـن *چَه هانی؛ مُــــریدّان زِنْـدَگ کــَـنِـن
7) گــُــلڃن عَـیْـد ؛ یَهـْـــتــَـه مَـرۏچی پَـدا * دلــَئ حال و مالــُـن بـِباتــَــــن فـدا
8) دلی مال و حالان ؛ کــُـرْبان کــَـنِت *پَـس و گـۏک و مالان؛ کــُـرْبان کــَـنِت
9) پَـهـِلــّی بـِـلـۏ ̈طِـت چَه هَــمْــساهِگان * بـُـراکان بــِـبَـکــْـشِت پَه هَــمْساهِگان
10)فـَعولـُن فـَعولـُن فَعولـُن فَعَـل*پَهـِل کــَن دلــَـئ شَیـْر و وزن وگــَـزَل
«دل نـَـبی دانا»
چِـڃ مـَـنی زخْمانْ تَوْمـَـجـَـنْ گا نا
گـَـژْدُمِڃـن یاران تَوْ بِکـَن مانا
رۏبَهان گـُـشتَه ما تـَـهی یارِن
ظاهری یارَنْ گـَـژْدُمِڃـن سانا
آ شَپَئ اِسْتارْ وارِثانْ کُشتَـَـه
یِـڃ غمی رِڃـشُم وا مـَـنی جانا
کافرانْ پَرْ ما، آپْ سَکْ بَسْتَه
تَـَـوْبیا مـَـرْچی پَچْ بِکن تانا
یابِدَئ زَهْـرڃ کافرِڃـن ماران
یابِکن رۏشِن یِـڃ مَنی بانا
چِـڃ مَنی زخمان تَو مَجَن گانا
گژدُمِڃن یاران تَو بِکَن مانا
مَئ اَیوبا دَئ جَنَّتی دادِڃ
نازُکِڃـن عِشْکان دَئ پَه مهمانا
84/2/28
« بنی آدم »
1)به نام خدای سخن آفریــــن
که ریزد سخن بر دل نازنین
2) ز آدم بگویم جواهر، سـخن
زحوّا و نسلش ز عرش و چمن
3) بنی آدم اجزای یک پیکرند
دو صد رنگ و قومش ز یک مادرند
4) پدر شد ز انواع خاک تمیز
به نزد خدا رنگ رنگش عزیز
5) همه تخم آب همین یک پدر!
زحوّا جدا شد هزاران پسر!
6) تو گویی که فامیل من برتر است!
نژاد تقی ،از همه، سرتر است!!
7) تو گویی فلان زاده از دیگران بهتر است
یکی را بگویی که او چون خر است!!
8) خدا گــفت تقوا بود برتــری
نژادت نباشد همه سروری !
9) ز فامیل دانی برادر ؛ غلام
به فامیل هرگز نگردی امام!!
10) خدا کرد بابا چو نور قمـــر
نَفختُ ز روحش به جسم پدر
11) فلان زاده ها را بگو ای پدر
شما هم ز تخم همین یک کمر
12) پدر جان بیا و به خوبی ببـین
نژادک پرستی به روی زمین!
13)برادر بیا و بخوان این ســــخن
مدان آن نژاد پدر را کــــــــــــهن
14) سیاهی ، سفیدی و سرخی مبین
تو فرزند اویی به ایران به چین!
15) تو نسل پدر را بده احـــــــترام
بده گل جهان را ز حُسن سلام
16) تمسخر کنی ای برادر مـــرا ؟
فراموش کردی تو خشم خدا ؟
17) چه کس کرد ایجاد صد فاصله؟
نژاد بزرگی ؛ در این سلسله ؟
18) تو کینه چو آن مار افعی بـــــدان
بکن دل ز نیشش همه در امان!
19) چو او شد مهندّس تو هم کارگـر
تو هم کن تلاش و کرامت بخر
20) تو با پول کلفت به منزل بـــری
سپور و غلام جوان می خری!!
21) تو فرزند کلفت برادر بـــــــدان
تو دخت غلامت چو خواهر بخوان !
22) چو فرزند کلفت بخواهد زنـــی
تو دختی بده هم به او ارمنی!
23) که فرزند کلفت ز آدم بــــــــود
و آدم از این کار خندان شود!
24) بنی آدم اجزای یک پیکرنــــــد
دوصد رنگ و قومش ز یک مادرند
.....................................................
25) دوصد دین و مذهب؛ زبان زیاد
چرا دور گشتی ز عدل و ز داد؟!
26) نبردی شکوه پدر را زیـــــــاد ؟
نـــدادی شکوه برادر به باد ؟!
......................................................
27) تفاوت زبانیم ما و شـــــــما
چنین گشته حکمت به حکم خدا
28) بیا ای برادر بشو هم سـخن
ز کُـرد و بلوچ و لُــرو ترکمن
29) به فامیل عظمت نباشد تمام!
ز فامیل ، قدرت نیابد دوام !
30) قبیله پرستی نباشد ز دیـن !
چنین هم، نگفته محمّد ، امین
....................................................
.............................................................
31) برادر تو ماهی بدون نــژاد
رها کن نژادک چه ترک و چه ماد
32) جهان را که کرده چنین پرخطر ؟
مکدّر نموده دل صد نفر!!
33) چو آغوش مادر بده عشق پاک
که حوّا نبوده چنین خشمناک
34) چرا کینه هایت چنین پر صَـــــدا ؟
حسادت ز ریشه، ز دل کن جدا
35) حسد را مبر تو به روح و به جان
که می پژمراند دلت ناگهان
36) زخشمت سمومی رود بر تنت
کُشَد باطنِ ذهنِ پُر معدنت!!
.............................................................................................................................
37) بر آنچه که داری قناعت نمـــــــــا
به حرصِ مداوم مشو مبتلا
38) که غُصِّه چو بمبی دلت می درد!
رضایت ز قلبت ؛همه می پرد !!
39) به رشد برادر بده قوّتــــــــــــــی
به فرزند حـــــــــــــــوّا بــــــده حرمتی
40) تو پاره مکن صد شکوه پســــــر
مزن زخم زشتی چو زخم تبــــــــــر
41) قناری صفــــــت کن تو آواز دل
ز آسوده کردن نگردی خجـــــــل !
42) جوان را چه گویی که ای مرد پیر؟
جوانی ز قلب جوانان مگــــــــــیر
.......................................................
.........................................................
43) بده نیروی اعتمادی به مـــــــــــرد
که تا اعتمادش نگردد چو گــــــــرد
44) به منزل زنان را که زندان کـــن
به هر انتخابش تو زخمی زنی !!
45) تو خواهر اگر می نمایی ذلیـــــل
به حوّای مادر چه گویی دلیل؟!
46) خوشا اقتصادی که زن هم در او
تفکّر نماید کند جستـــــــــــــــــــــجو
47) که حوّا نگفته تو خواهر بکش
خدا هم نگردد در این جا ؛خمُش!
48) برادر بیا و ز علمی بخـــوان
که جَهْل مرکّب ببیند زیان
49) ز دانش توانا شوی ناگهــــان
وجودت شود میوه ای بر جهان !
50) مسلمان باید نمونه بـــــــــــــــــود
و کافر ز ما رســـــم بد نشنود
51) مسلمان تو گویی که مؤمن منـــــم
دلـــــم را فدای جهان می کنم
52) اگر دین ؛ اسلام وانسان تویــــی
پرستـــش نژادی بُوَد بد خویی
53) مسلمان بیا و عدالــــــــــــــت بیار
ز بـوبــــــــــــکر و عُـمَّـر ز شیر کرار
54) که مؤمن برادر نــــمود اِنّـــــــــما
جمیعاً بزن چنگ حَبــــــــل خدا
55) که اشراف و نوکر ز ساســــــانیان
نه اسلام باشد چو اشکانیــــــــــــــان
56) عرب گفت : ایران باشد عــــــــــجم
ز اسلام ؛ گردد بدیــــــــــــــها عَـــــــــدم
57) نژاد ابوجهل برتر نبـــــــــــــــود
نــــــــژاد محمّد بُود پر ز سود !
58) بیا ای برادر که عاشق شویــــــم
دو بوسه زنیـــــــم و به قلبی رویم !
59) چو روزی شوم تنگدل من به تو
بیا و محبّت بده نو بــــــــــــــــــــــه نو
60) بیاور برایم تو آغــــــــوش گرم
که گرمای قلبت ؛ چَشم گرم و نرم
61) چو گویند ایّـــــــــوب سعدی شده !!
سخنـــــــــــــــــــــهای او مثل مَهدی شده !
62) حسادت مکن ای برادر بر او
تو گنج و هنـــــــــــــــــرهای خود را بگو
63) حسادت چه سودی دهد بر دلت ؟؟
رهـــــا کـــــن ؛ تـــــو آزار بــــی حاصـــــلت
وزن شعر:فعولن فعولن فعولن فعل
ایّوب ایّوبی
19 /11/1384 ه – ش
غزل بلوچی: « گِهتِرڃـن مردم »
مَئ جِهانـَـئ گــُـلْ بـڃوَس و وارَنْتْ
گِهْـتِـــرِڃـن مردم، واجَه هَــپْـتارَنْتْ!
عِشْـکی گــُـپْـتاران، دستِ هَـپْـتاران
گَـَـنْجَـئ بُـمْــپـانان، سِیَه سَـرِڃـن مارَنْـتْ!
عاشکانْ نـَـیْـلـَـنْـتّ عِشْکــَئ دیّـوانا!
وَتْ پَه وَتْ کــَـنْدَن گــُــ̈طّ شاکارَنْتْ
مِهْـلـَـبڃـن شـَـیْرانْ؛ وانـَگا نـَـیْلـَـنْتْ!
وَتْ گــُـشـَـئ زانُـن شاهِ گــُـپْـتارَنْتْ
مَئ دِلی گــَـپّانْ؛ بـڃ کـَـس و یارَنْتْ
ماهِکانِڃـن شَپْ، مُرْتـَگ و گارَنْتْ
نالـْگان، گِـــنْــدَئ اِشْکُـــنَـئ دردانْ
دل چَه دل؛ دور و چانْکِ سیگارَنْتْ!
نازُکِڃـن مَـهْـتاپْ، کــَـپْـتَگــَـنْ تَـهْنا!
چۏ پَسا بُــلـْم وچِـــڃـر کاپارَنْــــتْ!
شاهِ مهتاپان، واجَه هَــپْـتاران!
شاهِ دلداران، واجَه دَلّارَنْــتْ!
وَشّی و شادی هِـچّ نَـبَـنْ چِلَّه!
هَـنْگــَـرِڃـن ظالم؛ ظلما گیمّارَنْتْ!!
ظالِـمڃـن مَکّار، سـڃـرِ آزارَنْـــــتْ
عاشکی ̈طـَـپَّـانْ، پُـرِّ کـوکّارَنْـــــتْ̈
یِـڃ کـَـشا یَـکـِّـڃ مُـرْتـَگ وکــَـپْـتــَه
آ کــَـشا واجَـه، چانْکِ باپارَنْــــتْ
اَوْرُکی تِرَمْـپّانْ گــــار و بیمّارَنْـتْ
مَــئ دِلی اَرْسانْ کُــنْجِ اَمْبارَنْـــتْ
یـڃ دُرُو ڌَنْگــَـر هُشْک و بـڃ آپَـنْ
پَرْ تـَهی مِهْرانْ نِشْتـَه چَمْ چارَنْتْ
مُرغُـکانْ آواز، وانـَگــَــن مَــرْچی
وَهْـدِ دیــــــدارا، مثلِ دلــــدارَنْـــتْ
اِشْکُـتـَه ظلما، تــــیّ تـــَــوار و گــام
گـَـژْدُمِڃـن نادان، کُـنْــ̈ط یڃـوارَنْتْ
ظالمڃـن هَـپْــــتارْ جَنْگ و پوتّارَنْـتْ
عاشِکِڃـن سِڃـنـَــــگ، پُرّ وُۏپارَنْتْ
گِهتِرڃـن مردم ◄بهترین انسانها
مَئ جِهانـَـئ گـُـلْ ◄گــُـلهای دنیای معاصر
بـڃوَس و وارَنْتْ◄فقیرند و مستمند
واجَه هَپْتارَنْتْ!◄بزرگان نیز کــَــپتارصفت اند
عِشْکی گــُـپْتاران◄گفتارهای عاشقانه
گَـَـنْجَئ بُمْپانان◄نگهبانان گنج
سِیَه سَرِڃـن مارَنْتْ!◄مارهای سیاه سَرند
مِهْلـَـبِڃـن شـَـیْرانْ◄اشعار خوشبوی دل
وانـَگا نـَـیْلـَـنْتْ!◄اجازه ی خواندن اشعار رو نمی دند
ماهِکانِڃـن شَپْ،◄شب مهتابی
مُرْتـَگ و گارَنْتْ◄مرده و گـُم شده اند
نالـْگان، گِنْدَئ◄ناله هام رو می بینی
اِشْکُنَئ دردانْ◄دردهام رو نیز می شنوی
دل چَه دل دور و چانْکِ سیگارَنْتْ!▼
◄دلها فاصله گرفته و مشغول ... سیگارند!
چۏ پَسا بُلـْم◄مثل بز و گوسفند گرفتار و دربند
وچِڃـر کاپارَنْتْ!◄زیر کـَـپَر دربند
وَشّی و شادی هِچّ نَبَنْ چِلَّه!▼
شادمانی وسرورهرگزمتولـّدنمی شود!
یِـڃ کَـَشا ◄این سوی * آ کَشا◄آن سوی
چانْکِ باپارَنْتْ◄مشغول معامله اند خون با ...
یـڃ دُرُو◄این همه ؛همگی
نِشْتـَه چَمْ چارَنْتْ◄نشسته ومنتظرند
عاشِکِڃـن سِڃـنـَگ، پُرّ وُۏپارَنْتْ▼
◄سینه های عاشق سرشاراز صبرند
جمله : خُواش مَسْكه داري.مَـچّ :مُگ = درخت خرما
http://ayoob673.blogfa.com/
ayoob118.blogfa.com
ayoob1399@gmail.com
اشعاری که در اوّلین کتابم منتشرشد:
(صفحهٴ 143)
مثنوی وطن...
1) وطن رۏچِـن وطن ماهِـن خدایا
وطن نازُکْ تَـوارڃ بو پَـه ما را
2) وطنْ آرامِشَـئ جاهِـنْ پَه مـردانْ
تَنَکْ چَمّڃـنْ لـَبڃ داری پـَه مَـردان
3) عجب وَشـَّـنْ تَهی لِمْبوتَهی مَچّ
مَنی فَـرْشَـن تَهی کۏه وتَهی کـَچّ
4) تَهی نـۏد و تَهی جَمْبَـرتَـهی ساز
کجا کِـلـَّن مَنا راحت تَهی ناز
5) دِلـَئ یادان کَدڃـن چُـکـَّـئ پَه دَنْتانْ
مَنی عِـشْکا کـَـدی سِنْدَئ گـۏن لُـنْــ̈طانْ
6)گـَنۏکِـنْ دلْ پَما نَرْمڃـنْ کـَپۏتان
پَه بِچْکـَـنْدان پَما سبزڃـن بَـرۏتان
7) مَنی جنّت هـَما هُـشْکڃن دِرَچْکان
وطن پُـلّـِنْ چَه ما پُـلّڃـنْ بَچَکـّان
..........................................
8) عجـبْ گـَـزّوکـَهیرَنْ تیّ وطن جان
عجبْ شِردڃن ڌَ گارنْ تیّ وطن جان
9) تَهی جَـمْبَـرْ چَه گـۏدامان وَرَنْ شیر
تَهی عاشک چَه تیّ چَـمّانْ وَرَنْ بـیر
10) وِری وِیْری بِیوتی پولْ؛لـُـویو
عجب زڃـبا تَهی باغ وتَهی جو
11) تمنّای دل ما را تودیدی؟!
چَه مَـئ باغا گـُل وپُلّڃ نچیدی؟!
12) دل شیدا ازآن بویت چه گوید؟
اگرگوید به جز غُصِّه چه روید؟!
13) صدیقی یا عزیزی یا حبیبی
بکن رحمی بشو بر دل طبیبی
14) گـُـشُـنْ شَـیْرڃ پَه تهران وپَه شیراز
وطنْ مَـیْگنْ چَه گرگان وچَه سرباز
15) وفای زاهدانیّان پَه من گـَـنْجْ
مَنی دوری شَه تَوْ بوتـَّـه دلَـئ رنج
16) گـَـنۏکـِن دل پَه ما دیداریاران
پَه ما مِهْروپَه ما برف ڌَ گاران
..................................................................
17) تـَهی کوچَه مَنی یاتان دمادم!!
شَه تیّ جانا وفاداری مَـبا کم!!
18) شَپَـئ دلْ نڃکشهرا بَن عجب وَشّ
نَه بُهتـان ونه غیـبَت بی نه گِرْکـَـشّ
19) گـُـشُنْ گالڃ پَه لاشاروحُمَیْری
پَه چَهْــباروپَـه بِــنْت ودَشْـتِـیاری
20) وطن وَشـِّـن پَـه هَرانسان عاقل
نَکـَـنْ دوری چَه آ کۏهانْ مَـنی دل
21) شـَـپَئ اِسْتارومَهْتاپا گـَـنـۏکـُـن
تَهی نـا و تَهي وۏشانْ وَرۏکـُـــنْ
22) عجب شَرَّنْ تَهی کـۏنـَرْ تَـهی داز
کِه ایّوبا دَیَنْ گال وگـُـشَنْ راز
ایوب ایوبی 1381
برگردان ابیات به فارسی:
*وطن خورشیدتابان وماه زیباست صداش نازترین آهنگ
*وطن آرامکده ی درد دردمندان مرد؛زیبا چشم و زیبا لب
* لیموها و خرمات بس بامزه کوه وچمنزارفرش
*شبنم وابرهات آهنگ وجودت آرامشم را ربودند
*خاطرات دلمو با دندان ببوس عشقمو با لبات گاز بگیر
*دیوانه ی کبوترهای نرم وجودت و یوانه ی لبخنداتم
*بهشتم سایه ی درختان خشکیده ات به داشتن پسران
شجاع وگل بهت می نازم
*عشقت بس زیباست وباغ جویبارانت زیباتر
*همه ایران سرای من است از تهران تا ....
* زاهدان با وفایم گنجی است که دوریش بس تلخ!
( دلاور مَکــُّرانم )
1) در این چاهان به چشم آید دو صد چاه* وَ حُسن هرستاره بهترازماه
2) بلوچستان تو باشی؛همچو معدن* تویی تو ؛ این جهان را زیورِ تن
3) به هرگوشه عجایب درتوموجود*ازاین حُسنت دلم چیده دوصد سود
4) وَ چاهانم در این بُستان عجب تر * پُراز مِهراست ومردانش سِکندر!
5) عجب سخـت است ایـــن دردِ جدایی * دل مجـنون نمی بــیند رهایی
6) نمی دانی چه گـُـــــلها دیــــدم آنجا * همه لطف همـه خوب مُصفـّـا
7) چه اشعاری از آن مردان عاقل*به سنگ کــُه رقـم خورده ز صد دل
8) پُر ازسنگر؛بدیدم کوه شاهوی* نه یک چشمه درآنجا بُد نه یک جوی
9) در آن کوهها مــحبت بوده مهمان * پَریها مانــــده اند آنجا به زنــدان
10) مغولها بوده اند مردان بد خو * پَنـَـهْـگـَه هم به ایران ؛کـــــوه شاهو
11) پـنا ه از ایــلخانان ؛ مرز ایران * به سال هفصد و سی مُلک چاهان
12) سر افرازی بُود با مَـکــُّرانی* که آرامــــش دهـــداوبـــرجهــــانی
13) خدا داده صفــت بر مَکــُّـــرانم * از او گشته ؛ دلاور ؛ مَـکــُّـرانــم
14) خــدا زیــبا جـــهانی آفـــریده * به ایـــرانـم محـبت ها رسیـــــــــده
15) بلوچستان ؛توهستی همچو گـُلشن*خورَد شیر لبت هر مرد و هر زن
16) زدی جـــادو دل دانــای ایّوب * ز چشمانـت بزن براو دوصد چوب
17) تو با مُخْــت و پُـتانم بهـترینی* ز کـــۏچـڃـنک و شِگـڃـمَم نازنینی
18) وَ لاشارم همه ؛ زیــــبا وخندان * وَ سَرحَـدّم مــرا باشد دل و جـان
19) حُمَیْـریگ وکـَـسِرکنْدم پُراز ناز*چو یڃـتی؛ ساربُـۏگی هم؛بُوَد راز
20) ز پَـنـُّــۏچ و دِهانْ باشی سرافراز* ز بـِنـْـتی هم سخن بشنو پُرازناز
21) سَراوانــَــم همه ؛ زیبــای زیبا * بُود آنـــجا عـجایــــبها ز خــُـرما
22) وَ هـیچّانم نِگــینی شد پُر از شعر * هنردارد وَعـلمش هم پُر از مِهر
23) خـُـواش و زاهدان؛شیرین ز پسته*وَ مردانش قوی شیرند؛ نه خسته!
24) از آن ایـــرنـدگان آیــد مُحبّت * دهـــد صــدها وفـــا؛دارد مُــــوَدَّت
25) ز بُمپوری؛ وَ پَهره جان بنازم *بُود مِهرش چو آرامــش ؛چو سازم
26) به چَهْبارم عـــجب آید مُهاجر * وَ بیگانه شـــود آنــجا چوتــــاجــر
27) وَ چَهْــباری بُـوَد درخانه ی چوب!*نه تاجرشد!نه ثروتمندِ محبوب!
28) عجب خوب وعجب زیبا تمیزی*بلوچستان:چه گویم من ؟ عـزیزی!
12/ 12 / 84 ایّوب ایّوبی
وزن شعر : مفاعیلن مفاعیلن فعولن * قالب شعر: مثنوی
مضمون شعر : غنایی ؛ تاریخی
( ای بلوچستان )
1) پُرکـُـناری رود ناز داروکان * کــــــــــــــــان داروی بلوچی در جهان
2) جاده ات مظلوم کرده سنگ وخاک *بیشتر ارزی تو ای روستای پاک
3) کوه وگــــَــزها باصـــفایند و تمـــیز* مردمانت با وفــایـــند و عـــزیز
4) کوه گــَرَّگ ؛پر طلا وپر گـُل است*مزرعه درداروکان پر سُنبل است
5) لحظه هایت پُــــر زباران وصفا * قطره قـــــــــطره این دلم دادی شفا
6) خِش خش باران شنیدم نرمِ نرم * کلبه هایت از مــــــحبّت گرمِ گرم
7) خیس گشته مِهر و عشقم بی نظیر * گـــَـر روم زینجا دلم اینجا اسیر
8) بامــــدادانت سرود بلــــــبلی * می نوازد روح وجــــان هر دلــــــی
9) دامن کوهت همیشه سبز باد * وین ستایش را مبر از ذهـــــــن ویاد
10) داروکانم یاروکۏچڃنکم رفیق *کۏشک ومَهبان؛ قلب ما را شد شفیق
11) خاطره دارم ز کــُـه های شِنی * وَز نـُکـُهــــْچ و چشمه های معدنی
12) ابر و باد وخوش کـُـناری دیده دل *صد پرســـــــــتوی بهاری دیده دل
13) گویدم محمود پــــــور کدخدا * من به حاکم جَنــــــــــگ دادم نه وفا
14) داروکانی مرد جنگ است ودلیر* حاکمان را او نگفته واجَه ؛ میر!
15) عشق یڃتـَک باشدم درخون وجان *غنچه هایش خوش زبان مهربان
16) هرکِــشیگی هم نباشد بی وفا*از کِـــــشیگی من چَـــشیدم صد صفا
17) آن حسن خان هم نگیرد مالیات * از بلوچ جـــــــنگجوی پاکْ ذات
18) از جلایی کـَلـَّگی گویم سخن * او دلاور بوده در مُـــــلـْک و وطن
19) اتــّحاد بلبلان آنجا عجیب * از وفایش من نگــــــــــشتم بی نصیب
20) ای بلوچســــــتان پاک وبی مثال * ظلــــم ظالــــمها بکن کلاً زوال
وزن : فاعلاتن فاعلاتن فاعلن قالب مثنوی تاریخ :5 / 12 /84
نوع توصیف : تخیّلی ؛ واقعی ـ ایّوب ایّوبی
1)تـَوار و لذ ّتانی گــَـرد و هاکــَـه
بلۏچانی گــُلڃن کـَنـْدَگْ پَه جاکـَه
2)بلۏچانی زُبان انـْگـَتْ نـَـمُرْتـَگْ
جگرْ ، زانـْتِن ؛دلا؛ هِـزمَتْ نـَکـُرْتـَـگْ
3)بلۏچانی زُبانـَئ سالْ ، رۏچـِـن
بیا مَرْچی غمان کــَمِّـڃ بـِسۏچـِـن
4)زُبان شَهْدڃن تـَهی اَنـْگـَتْ نـَمُرْتـَه
بلــۏچانا بَــلِــه دڃـما نـَبـُـرْتـَه
5)مَـنی نازڃن زُبان پَرْچڃ کـَبابـِنـْتّ
دِلـــَـئ گــَپُّن پَدا هـَن بـڃ جوابــِـنـْتّ
6)بلۏچانی زُبانــَـئ سالْ ، گــَشْتـَه
دلا شـَـیْرڃ دِگِه جَنجالْ ؛ گـَشـْتـَه
7)مَنی سَـنـْگـَتْ مَنی واجَه ؛ بیا تـَوْ
وَتی لـَـبْـزا بـِدَئ کـَمِّـڃ وَپــا تــَوْ
8)بلۏچانی زُبان مارا تـَوارنـْتّ
که بیگانـَگ شـُمَئ لـَبْزان سُوارنـْتّ
9)بـِـبَر دڃما وَتی شَهْدڃن زُبانا
پَه بیگانـَگ مَکـَن هِـزْمَـت !جهانا!!
10)وَتی لـَبْزان دلــَـئ چَمّانْ بـِدارت
وَتی گـَپّانْ پَـه سَرْ چـَـمّان بـِـچارت
11)بلۏچانی زُبانـَئ سالْ ، رۏچـِن
بیا واجَه دلا پَرْ وَت ؛ بــِسۏچـِن
ایّوب ایّوبی ◄ « پنجشنبه 26 /1391/11»
شعری که اکنون خواهـیدخواند درصفحهٴ9 کتابم : آموزش شعرکلاسیک منتشرشد لازم به ذکراست که شاعران ایرانْ زمین به زبان فارسی دراین وزن شعر نسروده اند زیرااین وزن مخصوص زبان بلوچی است
(فاعلُن فَعْ لُن فاعِلُن فَعْ لُنْ : بُنْگِـڃـجْ 1) )مَنْ کَنُنْ بُنْگِـڃجْ نامِ اَللّها مَنْ دَیُنْ مَر̊چی وامِ اَللّها 2 ) )بِـڃ تَهی ناما دل، غم و دردِن سَکْ مُلورِن گُلْ؛ بِـڃ تَرا زَرْدِن! 3 ) )چَمْ نَـگِنْدّی تیّ لذّت و تاما دَپْ نَچُکّی تیّ وَشْ لـَـبِڃـن ناما 4 ) )بِـڃ تَهی ناما کَس نَجَن گاما کــَئ اَلِف وانی بِـڃ تَهی لاما؟ 5 ) )مـَئ زَمانَـگْ هَنْ بِـڃ تَرا رَنْجِن یِـڃ دِلَـئ اُمِّڃـد چَه تَرا گنْجِنْ 6 ) )دل، جوانْ سالِن گـۏنْ تَهی یادان
پَرْچِیا سِنْدَئ یِـڃ مَنی پادان؟
7 ) )تیّ هَبَرْشیر کِن، تیّ صفت نَرْمَنْ
نُقرَهِڃـن چَمّانْ شانْک دَیْحْ پَرْمَنْ
8 ) )تیّ دَپَئ شیرانْ مَن کَـدی نـۏشُن
اَچْ مَنا دَورَئ من تَپاجـۏشُن
9 ) )حَکْ تَهی بازَنْ پَه مَنی گَردِنْ
تَوْ بیا نَزّیکْ؛ دِلْ مَنی دردِن
(10 ) کَشَّگُن آهان اَچْ تَهی دوری
کُلْ غم و دردان دلْ مَنی زوری!!
11) )بِڃـنَگـَـئ پَیْما تَوْ عجب وَشَّئ
شیرَ گ و شَهْدانْ چَمَّنا کَشَّئ!
12) )مَن چَه تیّ حُسْناسۏجُکِڃ دارُنْ
اُرْدُکِڃـنْ رازِڃ چَه غمانْ کارُنْ
13) )تَوْپَـچڃ اَڌْ کُتْ بَزَّگِڃـن انسان؟
حِکْمَتا تَیْگا دل مَنی کۏزانْ
14) )گۏن وَتی دستان آدَمِت اَڌْ کُه
چَه وَتی زۏرا بابُکِت ڌَڌْ کُه
15) )فی کَبَدْ وانُنْ چَه تَهی قرآن
غم عجب گِنْدُن؛پَه دِل وپَه جانْ
16) )گـۏن تَهی خاکا جۏربو بابا
رنگ ورنگیلَه چۏگُلَـئ دابا
17 ) )بُرْتَـگِش خاکـڃ تیّ مَلاﺌیکان
دیسْتَگِـشْ باباچۏ کِه ماهیکان
18) )یَک بِراتِڃ مَیْحْ بَزَّگِڃـن هابیل
آدِگِه گَنْدَ گ؛ قاتِلڃـن قابیل!! 19 ) )گۏن پِتا جَنْگِن گۏن وَتی ماتا
یِـڃ بِراتا مَن کَلْ کَنُنْ چاتا
20 ) )من نَدَوْنْ گُوارا دستِ یِـڃ هابیل
تی گُلڃـن زاماس ، بی گُلِڃـن قابیل
(21 ) گُش هُدا جانا دَئ مَنی حَکّا
یا پُرۏشُن من تیّ گُلَئ چَکّا
(22 ) آدَما گُـُشْتَه تَوْ بِکَن قربانْ
اُشتر و گۏکان هم ، دِگِه حَیْوان
(23 ) کُرْتَگی قربان بڃ نَپ و سودا
کِشْتَگی نیبَّگ بڃ گِل و کودا!
(24 ) کُشْتَگی هابیل گۏن وَتی دَستان
کُرتَگی مَسْتی چۏ بَدِڃـن مَسْتان
(25 ) نی هَبَرْ یِڃـشِن ای مَنی اَللّه
دل غمان رڃشِن ای دِلَئ هَمْراه
(27 ) یَکْ بِراتْ حاکُم آدِگِه نَوْ کر
تیّ بِراتْ واجَه مَیْحْ بِراتْ چاکر
(28 ) یِـڃ عجبْ قصّه ، پُرْ غم و دردِن
هر کسی نیَّت پُر گِل و گَردِن
(29) ای خدا تَوْ وَتْ اُمَّتا جَمْ کَن
چَه وَتی مِهْرا مِلَّتا جَمْ کَن
(30) من بلۏچیّ وآدِگِه تاجیک
یَک زُبان، تُرکی، یِـڃ عرب، آ،سیکّ!
31 ) )با بُکَئ ، رَنْدا؛ زِلْزِلَه یَهْتَه
ما زُبانْ پِسَّیْحْ هَـنْ زِیانْ کُرْتَه
32) )ما چَه پِسْ رَنْداصد زُبان گِنْدِن
هِچ نَزانْ انســانْ اَچْ کُجانْ رَنْدِن
33 ) )ای هُدا مَرْچی تَو بیا نَزّیکّ
مَئ غم و دردان وَتْ بِکن باریکّ
34 ) )تَوْ بیا مَرْچی مَئ گِس و جاهان
نـورْ دَئ مَـرْچـی مَـئ دل و راهـان
35 ) )شَهْد و شیرینی هَه تَهی کِشْکـا
وَتْ بِـدَئ آپڃ مَـئ دِلَـئ عِـشْکــا
36 ) )دلْ زَهیریگِنْ چَه تَهی دوری
تــیّ دَرا نِشْـــتَه تَــوْ بـــیا زوری
37 ) )کاگـَـدِڃ لِکُّــن گۏنْ تَـــهی نـاما
تـــا بُـــوا یِـڃ دل؛ وَشْ تَـــهی تــاما
38 ) )تَوْ کَدی کاهَئ مَئ گُلِڃـن شَــهْرا
گۏن تَــهی یــادان بَــنْدَ گُــن پَــهْرا
(39 ) دلْ مَنی نِشْتَه گۏن تَـهی یـادان
چَــه وَتــی چَـمّان؛ دَئ دِلَئ دادان
40) )گۏن وَتی چَمّانْ دَئ مَــنا گـَـرْمَی
گۏن وَتـی لُـنْــ̈طـان دَئ مَــنا نَـرْمی
41) )یـڃ دِلَـئ پِرْیاتْ تـیّ دَپـا سۏرَن
یـڃ غـــــم و غــــــصّه پَــــرْمَنا جۏرَن
42) )یِـڃ دل و جــانا یـا بِـدَئ صـبْرِڃ
یـــا بِــجَـن پِـڃ دِلْ وَشَّکِڃـنْ کـَـبْرِڃ
43) )کُرْتَگـَئ دنـیا چۏ کِه یَکْ زندان
جُـرْاٴَتِـڃ تَوْ دَئ؛ تا بِــبِن مـهـمان
(44) گُـل؛ عـجبْ داری یِـڃ تَـهی دنیا
نِـڃ بَــــلِه بَـــهْرِڃ چــا گــُلانْ پَــرْما
(45) مَئ دَماغا دور؛ تیّ گُـل و بۏهان
وَتْ بَـهِشْتاهَئ من؛ جُـر و کۏهـان
(46) تَوْ کَدی کاهَئ مَئ کَشا نِـنْدَئ؟
تَـوْ پَکَتْ کــاهَئ مَـئ دِلا سِـنْدَئ!
(47) یِڃ دِلَئ آهان تَوْ کَدی گِـنْدَئ؟
پِـڃ مَـنی دردان پَــرْچِــیا کَــنْدَئ؟
(48) یِـڃ مَـنی لـَـبْزانْ بِڃ وَسِڃـن گـالـَن
یِـڃ دِلــَـئ نــــالـَه بِڃ دَپِڃـنْ پـــالـَـن
(49) تیّ گُلڃـنْ اِسْتارْ کَـمْ مَنا چـارَنْتْ
مَــئ شَــپَئ کـَـنْڌیـلّ بِـڃ تــَرا گـارَنْتْ
50) )چـا تَهی دَسْـتان بِـڃ نَـصیبِن مـا
گۏن هَـــزاران دردْ بِـڃ طَـــبیبِن مــا
51) )تـَوْ بـیا مَــرْ چی جَــنَّتا پَـچْ کن
وَشُّکِڃـن گَـپّانْ سـازْ کـَن گۏنْ مَـن
52) )ای هُـــدا دنـیاها بِـچا چۏنــِن
یَک طـرفْ قـتْل و یَکْ طَرفْ وۏنِـن
53) )هَوْر واِسـتونا گۏن زمین زَهْرَنْتْ
آ عَــذابَــنْت و یِـڃ عــجبْ کَــهْرَنْتْ
54) )کِڃـنَگ و بُغْضَنْتْ مُچْ حَسَدْ بازان
دلْ، جگــرْ دِرَّنْتْ؛ گۏن وَتــی نازان!!
55) )کَنْدَ گانْ زَهْرَنْتْ، چارَ گانْ مـارَنْت
عـــــاشِکی گَــــپّانْ بڃ وَس و وارَنْتْ
56) )جَــهْلَگ و بــالادْ دلبــران زندان
عـــاشِکی مُــرْتَه مَــهْپَران زندان
56) )عـــاشکان تَــهْنا کـَپْتَگ و بَـنْدَنْتْ
مَــــهْپَرانْ تَـــهْنا گۏن وَتـــا کــَنْدَنْتْ
58) )ای هُدا تَوْ وَتْ یِـڃ گُلانْ سَمْبالْ
چَـه تَـهی مِـهْران شَهْد بَن یِـڃ سـال
59) )ای هُدا دردانْ تَوْ عجب زانَـئ
یِـڃ دِلی ̈طَـپّان؛ تَوْ کَـدی وانَـئ ؟!
60) )یِـڃ غمی رۏچان تَوْ پَچڃ گارَئ؟
مَـئ دِلی گَـپّانْ تَوْ کَـدی چـارَئ؟؟
61) )ای هُدا زَنْـجیرانْ بِکَـن وَتْ پَـچْ
یِـڃ غَــمَئ زَمــزیلانْ بِکَـنْ وَتْ پَـچْ
(62) کِڃنَگ و بُغضَنْتْ مُچْ حَسَدْ بازان
دل، جگــر دِرَّنْتْ گۏن وَتـی نــازان!
(63) نِشْــتَگُن تَــهْنا گۏنْ وَتـا کَـنْدُن
یِـڃ دِلی گــــالان پَـــرْ وَتــا بَــنْدُن
(64) یِـڃ مَـنی گـَـپّان بِڃ وَسِڃـن گـَـپَّن
یِـڃ دلی ̈طَـــپّانْ گـَـنْدَهِڃـن ̈طَــپَّن
(65) تُــهْمت و غـیبت پَرْچیا بـازَن؟
یِـڃ بَــدڃـن کــاران پَـرْچِـیا سازِن؟
(66) سَــنْگَتی مُـرْتَه چا دل و دستان
بــا وفـایی شُتْ چا بَـدڃـن مَسْـتانْ!
67) )نـی هَـبَرْ یِڃـشِـن ای مَـنی اَللّـه
دلْ غـــمانْ رِڃـشِن ای مَــنی اَللّــه!
(68) تَوْ کِه وَشْ زانَئ یِـڃ سَری دردان
دَئ نجاتْ مَرْچی مَئ غــمی مَردان
(69) دلْ پَه تَوْ کَوْلیگ،من سِدَ کَّه بُن
تَــوْ بــیا مَـرْچی مـن پَـه تَـوْ نَـدْرُن
(70) غـم دِلـَئ بـازَنْ تَوْ بـیا سِـنْدَئ
گَپْ مَــنی بـــازَنْ تَـوْ بــیا گِــنْدَئ
71) )مِهْلـَبِڃـن گـَپّان تیّ سَرا رِڃچُن
یِـڃ وَتـی جِســما گۏنْ تَــرا پِڃـچُــن
72) )من وَتی مِهْرانْ بڃ تَـرا سۏچـُن
مـن تَــهی نـاما گۏن وَتـا دۏچــُن
(73) جَنَّتی مِسْک و عَنْبَران بۏچِنْ
مَـئ تَـهارِڃـن شَپْ گۏن تَـرا رۏچِـن
(74) مــن اِدا تَــهْنا نِشْـتَگ ونــالُن
تَوْ مَنی شَیْرَئ؛ من تَهی گالُن!!
(75) یِـڃ تَهی دنیا ظـالم و ظُلْمِن
مَئ ضعیفڃـن دل چۏ پَسا بُلْمِن
(76) چا تَهی دستانْ بِـڃ نصیبِن ما
گۏن هَــزاران دردْ بِـڃ طبیبِن مــا
وزن شعر:فَعولُن،فَـعولُن، فَعولُن،فَعَلْ
این شعرعاشقانه درقالب مثنوی سروده شده
درکتابم زیرپلک نوجوانی انتشارات تفتان
آنرا منتشرنمود(صفحه): 33
«کُوَهْـِنـڃـن حکایت»
وزن شعر:فَعولُن،فَـعولُن، فَعولُن،فَعَلْ این شعرعاشقانه درقالب مثنوی سروده شده درکتابم زیرپلک نوجوانی انتشارات تفتان آنرا منتشرنمود(صفحه): 33 «کُوَهْـِنـڃـن حکایت» 1) بِاِشْکـُـن دَمانِڃ دِلـَـئ مَجْگ و حال کُـوَهْـنِڃـن حکایت تَنَکـِّڃـن خیال 2) کـَـپُـۏتان پَه مَیدان چَه عِشکـَئ تَوار کـَـماشان گـُـواتا بِـبوتَّن سُوار 3) شَپَئ ماهِکانیّ و وَشِّڃـن هوا مَه عِشْکـَـئ گـَـپانی تَنَکـِّڃـن دَپا 4) نَگِـنْدَئ، نَچارَئ برابر مَنا نَیاهَـئ؛ نَنِـنْـدَئ دِلـَـئ دامُنا 5) پَچِـڃ تَـوْ نَسِنْـدَئ یَه دَردِڃ دِلـَـئ؟ عذابا مَنیگا پَچِـڃ چُـۏ گـَـلـَـئ؟! 6) یَه نِڃـشِـڃ چَه عِشْکا پَه اَڌّا شُتَه دل و جان و فکری پَه جادو جَتَـه 7) مَنی پاکْ، الله ورحمان . رحیم بِدَئ شیرِ لذّت چَه مِهْـرِ کریم 8) پَه کُـنْـ̈طَگْ دِلا زخم و وُۏنِـڃـنْ مَکـَـن مِچاچان وَتیگان پَه مَـئ دِلْ مَجَـن 9) نَزانُن کجا دل بِگِنْـدی تَرا تَهی راج . نَیْـلـَـنْ کـَـسا تیّ دَرا ! 10) گـُـلا چۏ مَگِنْـدُّن غمیگـُـن پَه گـُـل بِگِـنْـدُّن؛ بِچارُن، تَپـیگـُـن پَه گـُـل! 11) سرو جان و تیّ مُلْکْ آبادْ با مُصیبت مَگِنْـدا دَمانِڃ تَـرا 12) بیا مَــئ دَوارا پَه چَـمّان بِنِـنْـد وَتی نصفِ جانا پَه شَرّی بِگِـنْـد 13) تَهی یاد، وَشِّـن شَپانی دلا چَه یادانْ تَهیگان؛ نَدیـتُّـن سَلا 14) مَنی رَبَّ کادِر ، طبیبِ دِلان هدایت بِکَن یِـڃ وَتی بلبلان 15) پَه بِچْکـَـنْـد ونازِڃ پَه مَجْگا شُتَـئ کـُـتَـئ دل، گرفتار و تیرڃ جَـتَـئ 16) چَه آرام ،دورِن مَنی مَجْگ و دل جگرْ هـَـن سُچانِن عجب باز و سِلّ 17) نَرِتْکـَـئ نَداتَـئ چَه چَمّان شَکر پَمِشْکا کبابِن دل و یِـڃ جَگر 18) پَه تَهْـنا که نِـنْدُن مَه لـۏگـَـئ دَپا خیالان کـَـماهُـن تَهارِڃـن شَپا 19) تَوارِڃ پَه لیکـّـو جَنُن من تَرا یَه نَکـْـشِڃ نِبیسُّن مَه رِڃکـَـئ سَرا 20) پَه بِچْکـَـنْد، چُنْـڌَئ لـَـپا شَئ دِلا پَه بِچْکـَـنْد و نازان لـَگاشَئ دِلا 21) چَکـَـرَّگْ نَهِلـَّـن! گـُل و بلبلان! تماشا حرامِن پَه نُـۏکِڃـن گـُـلان 22) مَه زندان و زنجیرْ کَپْـتَه کـَـپُـۏت دِلـَـئ پُلّ و تاکان نَنِشْتَه کـَـپُـۏت 23) گـُـلـَـئ بۏه و عَطران مَه زنْدان کـَـنَنْتّ دماغان پُرُۏشّن که بۏهِش چِنَنْتّ 24) تَهی صورت و دَپْ، چَه مَجْگا نَرَوْت تَهی یاد و تَهتال، هِجّا نَرَوْتْ 25) پَه ضَربَه نَرَوْتِـن دَپَــــئ آ خیال پَه ظلم و پَه غُصَّه نَبی آ زَوال 26) غَمَئ بار و ڌۏکان شَمُـۏشَگْ بَیَنْتّ دَپَئ شیر و شربت شَمُۏشَگ نَبَنتّ 27) تَهی جسم و جانا که گِـنْـدّی جَگر نَرَوْتِن پَه باغان نَلـُـۏ̈طـی سفر 28) مَنی را حتِڃـن واب و وَشّـِڃـن کـَـرار زمانِڃ؛ که سۏچَئ دِلا بِڃ مَیار 29) اجازَه نَداتِن گـُـلا صدْ غرور! نَجَـنْـتِن دَواهِـڃ پَه زخمان چَه دور 30) بُـوَرْ یَه پَیالَه چَه حُسْنَئ شَراب که دائم نَنِنْـدی نَگِنْـدَئ جواب 31) بَرَئ دین و ایمان پَه سبزڃـن لِسان دَیَـئ گـُـلْ جهانا چَه لُـنْـ̈طَـئ کـَـشان 32) قشنگ و جوان و دلارام تَوْ ! بدن نرم و شیرین و وَشتام؛ تَـوْ ! 33) وَتی ناز و حُسْنا که ظاهرْ کـَـنَـئ دِلـَـئ اَرْس و آپان پَه لُـنْـ̈طـانْ چِنَـئ 34) پَه ناحَکّ، نِنْـدَئ عذابُنْ دَیَـئ ! پَه مَرْگا مَنیگا تَه کۏشِش کـَـنَئ! 35) مِرَگ دور بوتَّه چَه عشْکـَـئ گِسا زَوالی نَبوتَّه پَه عاشِک رَوا 36) چَه بِچْکـَـند و چَمّان شرابِڃ بِدَئ اسیرانْ وَتیگانْ ثَوابِڃ بِدَئ 37) کُجِن وابْ، چَمّان؟ چَه تَهتال و فکر؟! کجا وَپْـتَـه بلبل پَه کـَـئ کـَـنْت ذِکر؟ 38) دِلـَـئ داد و پِریاتْ کۏها رَسِت تِرَکِّت دلی؛ لـَهْم لـَهْما سُرِت! 39) مَنی عِشک و آرام و لۏگـَـئ سَپا! پَه سَکّیّ و آپَت مَباتَـئ تَـبا 40) کـَـنُن شُکر خالِکْ، که سالمْ سَرَئ چَه زخمان جهانَـئ پَه وَشّی دَرَئ 41) مَکـَـنْـدَئ پَه ما را؛ نَلـُـۏ̈طِـن چَمَگ مَیارَئ پَه زخمان دَوا و دَسَگ 42) چَه وَتْ غافِـلِـن دل، که بوتَّه خراب شپ و رُۏچ، نالی نَگِـنْـدَئ ثواب 43) جَنُن زۏر بازِڃـن مَچارُن تَرا دِلـَـئ چَمّ، چاری چُـۏ دُزَّئ وَرا 44) دلا که شرابِـڃ گـُلابی، رَسی پَه زۏر و پَه تاکـَـت؛ عذابان گـَـسی 45) نَتُـۏنُن بِچارُنْ تَرا باز وکمّ تَهی نورِ چَمّان، نَسَگـُّـن پَه چَمّ 46) پَه نرْمی که چارُن؛ سُچانُن مُدام!! چه نورا تَهیگا مِرانُنْ مُدام! 47) دَواها دِلـَـیْگا چَه لُـنْـ̈طـان بِدَئ نَچُکـَّـئ، نَگِـنْـدَئ پَه رَنْـدا سِدَئ!! 48) بدن شیر و شربت لبی گرم و نرم زمستان و برفان نَکـَـن گرمِ گرم 49) گِـرِڃـوَگْ، دِلـَـئ باز و آرام کمّ چَه اَرْسان دِلـَـیْگان سُچی جان و چَمّ 50) گـُـشَـیْگان نَگِـنْـدُّن تَهی لذَّتا نَچُکــَّـئ پَه چَمّان مَنی عزَّتا 51) پَه ̈طَـگـّی وَتا باوَفایِـڃ کـَـنَـئ ! شکارا وَتیگا مَه آسا مَنَـئ ! 52) چَه دردان و زخمان دِگه جُسْ مَکـَـن دِلـَـئ چَوْل و مَوْجان چَه دستا شُتَن 53) مَنی پاکْ الله و رحمانْ، رحیم بِچا چِـڃ نَگِـنْـدَئ چَه ظُلم عظیم!! 54) دِرَچْکان و پُلاّ نْ چَه داغانْ کُشَنْـتّ پَه پِریات و نالَه مُسَلمان نَبَـنْتّ 55) مَه بالاد، اِستـارْ لیمُّرْتَگـَـنْتّ مَه جَهْلاد، بلبلْ جَنَگْ بوتَّگـَـنْتّ 56) چَه آه و چَه پِریات؛ سُتْکـَـن تِرَمْپّ چَه اِستین و اَوْران تَـتْکـَـن تِرَمْپّ 57) کـَـماشان بِیاهَـئ دِلان گـُـلْ کـَـنِن زَهـیران و ̈طَـپّـان دَواهِـڃ جَـنِن 58) مُـریدان تَباهَـن چَه داغان؛ شُمَـ پَه مَرْکا گـُـلانی؛ پَچِـڃ چُـۏ جَمَئ ؟! 59) مُریدّی دُواهِـڃ گِری چاکران تباهِش کُه هانیّ و نَرْمِڃـن بَران 60) عَوضْ هَـن نَبَنْ یِـڃ کـَـماشِڃـن تَـپَر پُرۏشَنْتْ لَمْبان گۏنْ پیرڃـن هَبَر 61) خداجانِ کادِر مَنی مهربان وَتی عاشِکان کَن صبور و جوان 62) محمّد نبیّ و رسولِ خدا بیا و بِکـَـن یِـڃ غمانا تَـبا 63) جدا کـَـن چَه دردان وَتی اُمَّتا بِکـَـن رَهْـنِمایی وَتی ملـَّـتا
30/12/82
داستان مریدوهانی رادرسال 1383درکتابم زیرپِلک نوجوانی منتشرنمودم:
داستان مرید و هانی از جمله داستانهای عبرت آموز و عاشقانه(lyric)در تاریخ بلوچستان به شمار می آید. این داستان به سبب جذّابیتهاهای خاصّ خود هرگز رنگ نباخته بلکه همیشه سینه به سینه ردّ بدل شده است. بسیاری از شاعران و خوانندگان با این داستان به زیبایی آواز سرداده اند. اکنون اصل یا خلاصه همین داستان ؛ به زبان بلوچی نقل خواهد شد:
:
هــسْتَـــه رۏچڃ رۏزگارڃ
بو کـَــدیمّان یَک بهارڃ
شُت بهار و یَهْـتْ گـَـرماگْ
داغ بوتــَّـن باغ و اَنْباگ
نِشتَـه هانی پَه دَوارا
یَهْـتَه چاکر چَه لوارا
جا جَه هانی چَه تَوارا
داتَه آپی پَه سُوارا
جُمَعی رۏچڃ هانی هَـبَر بو که مرید، آهی واسْتارِن چَه یِڃ رُۏچا رَنْد،
هانی مریدّی دڃما نکـَپْتْ!مرید، آهی ناکۏ زَهْتَه. هانی پِت، دینارَتْ.
هانی پِت و ماتا گۏن مُریدّی پِت و ماتا پَه یِڃ دوهِڃـن واسْتارو دِشْتاران
بازڃن چیزّڃ چَه جا و نُپادا گِپْـتَه تا یڃ دِگِه چیزّان زُرْتَگ و پَیْـم وآمادَه
کـُـتَگـَـت. گَرماگا وَتَی گرمی بُنْگِڃج کُتْ چَه لِوارَئ گـُواتا، لور چِسْتَه.
هَمِڃ گرم و جَلَیْحْ تَها یَه بَرا تَوارِڃ چِسْت بو. دینار مَه لۏگا نَیَت.
هانی وتَی کـَـ̈طۏنْگا نِشْتَگـَه. وَهْدِڃ کِه سَری در کُت و چَمّی شانْک داتَن؛
مردڃ دیسْتی که وَتی اَسْپَـیْحْ کـَـنِکـّا وۏشْتاتَگ و آپ لـُـۏ̈طَگـَـت
هانِیا تاسِڃ آپ زُرْت و آ مَرْدَیْحْ دستی دات.
تُنّیکـّڃن مَرداوَهْدِڃ کِه هانی رنگ و صورت دیتّ؛
یَه بَرا عاشِکْ بوتّ و چَرِت. چُۏگـَنـُۏکان آپی تِـنْگِـتَـنْ!
هانِیا نَزانْتْ کِه یِڃ مَردْ؛ مَزَنْ میر چاکـَرِن.آ شُت و وَتی کُڌّل و
گِدانا نِشْتْ.آهی دوهِڃن چَمّان؛ چاکری مَجْگَـَـئ تَها؛
بِڃ کـَراری پادْکُرْتـَگـَه! چاکر مَه راها یَه گـُۏش،
هانی حُسن و چَمّانی فکر و ذکْرا درْگیرَتْ.
وَهْدِڃ کِه لۏگا سَربوت؛ آهی فَوْج و لشکرانْ وَتی حاکم،
گـَـنُۏک احوالْ دیسْت. یَک پَه یَکـّا آهی دڃما نِشْـتَـنْت وچَه
آهی دڃم تَهاریا جُسْتِشْ کُه. چاکرا یِڃ وَتی مَحْرَمڃن
رازْ هِچ کـَـسا گـُـوَشْتْ نَکـُه جادوگـَـرڃن پیرَه زالِڃ که
چاکری رازانی مَحْرَمَه شیمُّـشْت و چَه چاکری حالا جُسْتی کُت.
چاکرگـُۏن سازِڃنی سۏج و جُسْتا وَش حال بوتّ لَهْمْ لَهْما گـُۏن
سازِڃنا وَتی رازی گـُوَشْت.
اُ چَه سازِڃنا لـُۏ̈طِـتی که یِڃ مُشکِلا مَنیگا حلّ بِکَن.
گـُۏنْ سازِڃنا گـُشْتی کِه من مَزَنْ مِسْتاکـیِّـڃ تَرا دَیُن. سازِڃنا جواب گـَرْدِڃنْت:
اُ مَـــنی سَــــردار؛ مَــن کَــنُــنْ یِـــڃ کار
هانِــــیــا اَلَّــم من کَــنُــنْ تــیّ یــار
تَــوْ مَــبی غـمگین چَــه گـُــلـَــئ یــادان
هانِــیا کـــارُنْ گِــڃــش کَــن دادان
مَـن رَوُنْ اَلَّــم هانیَـئ لوْگا
پَچْ کَنُن اَلَّمْ تــیّ غــمَــئ بــۏگا
چِسْــتْ بـوسـازِڃـــنْ پَـــرْهَـــمِڃ کــارا
تـا بِــیاری آ سَــک سَــرِڃــن یــارا
چــۏ رَسِـــت ســازِڃــن مـــنزلِ دیـــنار
فَــهْــمِـتــی هَسْــتِــن هــانِــیا وَسْــتــار
گـُـشْـــتـَگی هــانی یِــڃ بَــچَکْ سِــلـِّـن!
بِــڃ وَسِـڃـن زَهْگِـڃ گـَــرْدِنی چِــلـِّـن!
مَـئ گـُـلِـڃـن سَـرْدارْ سَــکْ تَــرا لـُــۏ̈طـی
جَـمْـبَــرَئ پَـیْــما چِــسْـــتْ بــو هانی
گـُـشْـتـَگی سازِڃــن پَــرْمَــزَن شانی
اُ جَــنِڃـن بِـڃ عَکْـــلْ زو برو گـُـم بی
چاکری گامِــڃـش سِــلْ دَپِـــڃـن ڌاچــی
آ مُــــریـد جــانــی نـازُکِـڃـن گـــالان
من نَــدَوْنْ هِــچْ بَـــر پَــرْ شُـمَـــئ مالان
گـُرا سازِڃن، گِرڃوان و اَرْسْ رِڃچان وَتی راها بُرْزْ بی.
آهِیا نَزانْتْ گـُۏنْ کُجان دَپ و زُبانا وۏر چاکرا گـَپّ بِجَنْت.
چاکر مَه عِشْکـَـئ آسان پیلّـُشَگـَـه. مُدَّتِڃ گـُـوَسْتْ کِه سازڃن ظاهر بو.
وَهْدِڃ کِه چاکرا آهی اَرْسْ دیتَّـنْـتْ. پَهْکْ ناامِڃد بو! سازِڃنا وَتی
گـَـپّگـُـشتَن. چاکرا دِگه مجلِسِڃ گِه. هر کـَـسا گـَـپِّڃ گـُـشْتْ وشُت.
هِچْ کسی گـَـپّ چاکری مَجْگا نَلـَگـِّـتَن.سازِڃنا چَه وَتی مَجْگا
چیزُّکِڃ گـُـشْتْ کِه مَزَنِڃن ریشْ اِسْپِڃتان جَم کـَـنـَـئ.
چَه مُریدا هَنْ داوَتکـَـنَیْحْ.چَه هر کـَـسا کـَـوْلِڃ گِرَئ.
بَلْکِڃن یڃ جوان بِڃ سارْ بی گـَـپِّڃ بَجَنْت و گرفتار بی .
چاکر چَه سازڃنی مَکرا باز وَشْ حال بوتّ. مَه تَمامِڃـن
مُلْک و کۏهانْ تَوارْ بوتّ. پَه مرید و ریشّ اِسْپڃتان داوَت
رَسِڃـنَگ بوت. آ دِگه رۏچا بازڃن مَرْدُمِڃن جَم بو.
جارو اوَّلا چِسْتْ بوتّ و وَتی کـَـوْلی گـُۏن
میر چاکرا گـُـوَشْت.رَنْداهَیْـبَتانَا وَتی گـَپّ وکـَـوْلْ گـُـوَشْتَن. مریدا گـُـوَشْتْ
بانْدا. بیاهِت هَرچِڃ مَن شُمَئ دادا دَیُن.
بانْداتیگِڃن رۏچا چاکری مردُم گۏن ڌهْل وسُرناهان
مُریدّی لۏگــَئ دَپا آتْکـَنت وچَه مریدِّش لـُـۏ̈طـِت که وَتی
دِشْتارا مَه سردارا بِدا.مریدّا جواب گـَـرْدڃنْتْ:
من دَیُــن پَهْکِــڃـــن مِلْک و میـــراثــــا
دل نَــــدا ؛ دِشْـــتارا شُمَـــیْحْ غَـــوْثـــا
یِــــڃ نَـــــهِـن دادِڃ کِـــه شــما لـُـۏ̈طـَـــئ
یِـــڃ عجبْ دادِڃ کِــه چِـــدا لـُـــۏ̈طـَــــئ
چاکـــری مَهْلـــوک بوعجـــبْ جاهِل !
آ مُـــریــدّی زۏرِش کُــــتَـن بـــاطــــل!
چَــه مُـــریــدْ آه وچَـــه دِلا پِــرْیــات
حاکُـــمَـئ زۏرا کـُـۏتَــگَه یِــڃ چــات
بُــرتَگِــش هــانی چـاکـــری رُنْـــبان
آ مــریــدّی عِـشْــکْ مانْـتَگـَـه دُمْـــبان
چـــۏ مـریـــدّا دیسْــــتْ آ وَتــی دِشْـــتار
چَـــه گـُـلـَـئ حُسْـــنا بــو گـَـنُــۏک و وار
مَـــه گِـــیابــانـــان تُــــرِّت و پَکِّـــــت
چَــه دِلـَـــئ دردان مَــــه غمـــان بُکِّــــت
مَـــئ مریـــدِش کُـــه بِــــڃ وَس و بِـــڃ یــــار
چــــا غــمان بــازِڃـــن چَـــه وَتَــــا بِــــڃـزار
مَــــئ خداجـــانا اِشْکـــُــتَـــن پِــــرْیــــاتْ
چـــاکــــری گِــــپْت و وَشْ عــــذابی داتْ
چاکــــری مردی بـــو زیــــان و گــــار
هانِـــــیا نـــزّیکی نبــــو گـُــــۏن یــــار
سیّ و دوســالا نِــشْــتَـــگـَـه هانــــی
بِــــڃ کس و بِـــڃ یــاری غــــمان وانـــی
گـُـشْـتَـــگی چاکـــر وَیْــــلْ بِکـَـــــن مارا
دَیْـــحْ تـَـلاکـــانــا تَـــوْ مَـــدَئ مَـــــهْــرا
چاکـــرا گـُـــشْــتَـــه زو تَــلاکـــانـــــــــا
تَـــوْ گـُـوارا و مــاتْ پَـه مَــنی جانا
آ مــریــدّی جــانْ پَــهْــتَــگـَـــه داغـــان
یِـــڃ گـُـــلِڃــنْ هــانی سُهتَــگـَــه باغـــان
تَــوْ بُــرو کــاسِـــدْ گـُـــشْ مــریـــدانـــا
تَــوْ بــیا مَــرْچی وَرْ مَــنی جانـــا
نِـشْــتَگـُــنْ تَــهْــنا گـُـۏن تَــهی یادان
دلْ مَــنی زَخْــمِــن کـَــم بِــکَــن وادان
چَــه دلِ عــاشِـــک بـــو جـدا بلبــــــــــل
مُـــدَّتِــــڃ رَنْــــدا هانِــــیا بـــــو گـُــــــل
آ زمِسْـتــانَـــئ ســـارْتِــــیِـش گـُــم کـُـــــه
گرمِ گـرْماگِــش پَــــرْدِلان جَـــم کـُــــــه
شیر و شربت بــو گـُــــۏن مُـــــرید هــانی
با وفــا بـــوتـَّـــن آ دل و جانــی
شعر از :ایوب ایوبی
1) گـَـزَل نـڃ؟! دلانا؛گــَـزَل؛ ما ؛ کــَـنِـن * مَرۏچی حَــسَدّان بَــــدَل؛ ما؛ کــَـنِـن
2) جهانا مَــــــرۏچـــــــــی گـــَـزَل تِر کــَـنِـن *دلانا مَـــرۏچی بَــدَل تِر کــَـنِـن
3) گـُـلڃن عَـیْـد و رۏچان گلستان کــَـنِـن * دلــَئ دَپْـتــَـران؛ صد دبستان کــَـنِـن
4) چَه مِــهْران؛ کــَــبابـِڃن گــَــــزَل جَم کــَـنِـن * بـِـــراتی حَسَـدّان؛ دلا کم کــَـنِـن
5) بـِـراسان چَه جنگان؛ واتــَـرّ کــَـنِـن * گــُهار و بـِراسی دلان؛ شـَـرّ کــَـنِــــن
6) مَـرۏچی دلان پُر چَه کــَـنـْـدَگْ کــَـنِـن *چَه هانی؛ مُــــریدّان زِنْـدَگ کــَـنِـن
7) گــُــلڃن عَـیْـد ؛ یَهـْـــتــَـه مَـرۏچی پَـدا * دلــَئ حال و مالــُـن بـِباتــَــــن فـدا
8) دلی مال و حالان ؛ کــُـرْبان کــَـنِت *پَـس و گـۏک و مالان؛ کــُـرْبان کــَـنِت
9) پَـهـِلــّی بـِـلـۏ ̈طِـت چَه هَــمْــساهِگان * بـُـراکان بــِـبَـکــْـشِت پَه هَــمْساهِگان
10)فـَعولـُن فـَعولـُن فَعولـُن فَعَـل*پَهـِل کــَن دلــَـئ شَیـْر و وزن وگــَـزَل
«دل نـَـبی دانا»
چِـڃ مـَـنی زخْمانْ تَوْمـَـجـَـنْ گا نا
گـَـژْدُمِڃـن یاران تَوْ بِکـَن مانا
رۏبَهان گـُـشتَه ما تـَـهی یارِن
ظاهری یارَنْ گـَـژْدُمِڃـن سانا
آ شَپَئ اِسْتارْ وارِثانْ کُشتَـَـه
یِـڃ غمی رِڃـشُم وا مـَـنی جانا
کافرانْ پَرْ ما، آپْ سَکْ بَسْتَه
تَـَـوْبیا مـَـرْچی پَچْ بِکن تانا
یابِدَئ زَهْـرڃ کافرِڃـن ماران
یابِکن رۏشِن یِـڃ مَنی بانا
چِـڃ مَنی زخمان تَو مَجَن گانا
گژدُمِڃن یاران تَو بِکَن مانا
مَئ اَیوبا دَئ جَنَّتی دادِڃ
نازُکِڃـن عِشْکان دَئ پَه مهمانا
84/2/28
« بنی آدم »
1)به نام خدای سخن آفریــــن
که ریزد سخن بر دل نازنین
2) ز آدم بگویم جواهر، سـخن
زحوّا و نسلش ز عرش و چمن
3) بنی آدم اجزای یک پیکرند
دو صد رنگ و قومش ز یک مادرند
4) پدر شد ز انواع خاک تمیز
به نزد خدا رنگ رنگش عزیز
5) همه تخم آب همین یک پدر!
زحوّا جدا شد هزاران پسر!
6) تو گویی که فامیل من برتر است!
نژاد تقی ،از همه، سرتر است!!
7) تو گویی فلان زاده از دیگران بهتر است
یکی را بگویی که او چون خر است!!
8) خدا گــفت تقوا بود برتــری
نژادت نباشد همه سروری !
9) ز فامیل دانی برادر ؛ غلام
به فامیل هرگز نگردی امام!!
10) خدا کرد بابا چو نور قمـــر
نَفختُ ز روحش به جسم پدر
11) فلان زاده ها را بگو ای پدر
شما هم ز تخم همین یک کمر
12) پدر جان بیا و به خوبی ببـین
نژادک پرستی به روی زمین!
13)برادر بیا و بخوان این ســــخن
مدان آن نژاد پدر را کــــــــــــهن
14) سیاهی ، سفیدی و سرخی مبین
تو فرزند اویی به ایران به چین!
15) تو نسل پدر را بده احـــــــترام
بده گل جهان را ز حُسن سلام
16) تمسخر کنی ای برادر مـــرا ؟
فراموش کردی تو خشم خدا ؟
17) چه کس کرد ایجاد صد فاصله؟
نژاد بزرگی ؛ در این سلسله ؟
18) تو کینه چو آن مار افعی بـــــدان
بکن دل ز نیشش همه در امان!
19) چو او شد مهندّس تو هم کارگـر
تو هم کن تلاش و کرامت بخر
20) تو با پول کلفت به منزل بـــری
سپور و غلام جوان می خری!!
21) تو فرزند کلفت برادر بـــــــدان
تو دخت غلامت چو خواهر بخوان !
22) چو فرزند کلفت بخواهد زنـــی
تو دختی بده هم به او ارمنی!
23) که فرزند کلفت ز آدم بــــــــود
و آدم از این کار خندان شود!
24) بنی آدم اجزای یک پیکرنــــــد
دوصد رنگ و قومش ز یک مادرند
.....................................................
25) دوصد دین و مذهب؛ زبان زیاد
چرا دور گشتی ز عدل و ز داد؟!
26) نبردی شکوه پدر را زیـــــــاد ؟
نـــدادی شکوه برادر به باد ؟!
......................................................
27) تفاوت زبانیم ما و شـــــــما
چنین گشته حکمت به حکم خدا
28) بیا ای برادر بشو هم سـخن
ز کُـرد و بلوچ و لُــرو ترکمن
29) به فامیل عظمت نباشد تمام!
ز فامیل ، قدرت نیابد دوام !
30) قبیله پرستی نباشد ز دیـن !
چنین هم، نگفته محمّد ، امین
....................................................
.............................................................
31) برادر تو ماهی بدون نــژاد
رها کن نژادک چه ترک و چه ماد
32) جهان را که کرده چنین پرخطر ؟
مکدّر نموده دل صد نفر!!
33) چو آغوش مادر بده عشق پاک
که حوّا نبوده چنین خشمناک
34) چرا کینه هایت چنین پر صَـــــدا ؟
حسادت ز ریشه، ز دل کن جدا
35) حسد را مبر تو به روح و به جان
که می پژمراند دلت ناگهان
36) زخشمت سمومی رود بر تنت
کُشَد باطنِ ذهنِ پُر معدنت!!
.............................................................................................................................
37) بر آنچه که داری قناعت نمـــــــــا
به حرصِ مداوم مشو مبتلا
38) که غُصِّه چو بمبی دلت می درد!
رضایت ز قلبت ؛همه می پرد !!
39) به رشد برادر بده قوّتــــــــــــــی
به فرزند حـــــــــــــــوّا بــــــده حرمتی
40) تو پاره مکن صد شکوه پســــــر
مزن زخم زشتی چو زخم تبــــــــــر
41) قناری صفــــــت کن تو آواز دل
ز آسوده کردن نگردی خجـــــــل !
42) جوان را چه گویی که ای مرد پیر؟
جوانی ز قلب جوانان مگــــــــــیر
.......................................................
.........................................................
43) بده نیروی اعتمادی به مـــــــــــرد
که تا اعتمادش نگردد چو گــــــــرد
44) به منزل زنان را که زندان کـــن
به هر انتخابش تو زخمی زنی !!
45) تو خواهر اگر می نمایی ذلیـــــل
به حوّای مادر چه گویی دلیل؟!
46) خوشا اقتصادی که زن هم در او
تفکّر نماید کند جستـــــــــــــــــــــجو
47) که حوّا نگفته تو خواهر بکش
خدا هم نگردد در این جا ؛خمُش!
48) برادر بیا و ز علمی بخـــوان
که جَهْل مرکّب ببیند زیان
49) ز دانش توانا شوی ناگهــــان
وجودت شود میوه ای بر جهان !
50) مسلمان باید نمونه بـــــــــــــــــود
و کافر ز ما رســـــم بد نشنود
51) مسلمان تو گویی که مؤمن منـــــم
دلـــــم را فدای جهان می کنم
52) اگر دین ؛ اسلام وانسان تویــــی
پرستـــش نژادی بُوَد بد خویی
53) مسلمان بیا و عدالــــــــــــــت بیار
ز بـوبــــــــــــکر و عُـمَّـر ز شیر کرار
54) که مؤمن برادر نــــمود اِنّـــــــــما
جمیعاً بزن چنگ حَبــــــــل خدا
55) که اشراف و نوکر ز ساســــــانیان
نه اسلام باشد چو اشکانیــــــــــــــان
56) عرب گفت : ایران باشد عــــــــــجم
ز اسلام ؛ گردد بدیــــــــــــــها عَـــــــــدم
57) نژاد ابوجهل برتر نبـــــــــــــــود
نــــــــژاد محمّد بُود پر ز سود !
58) بیا ای برادر که عاشق شویــــــم
دو بوسه زنیـــــــم و به قلبی رویم !
59) چو روزی شوم تنگدل من به تو
بیا و محبّت بده نو بــــــــــــــــــــــه نو
60) بیاور برایم تو آغــــــــوش گرم
که گرمای قلبت ؛ چَشم گرم و نرم
61) چو گویند ایّـــــــــوب سعدی شده !!
سخنـــــــــــــــــــــهای او مثل مَهدی شده !
62) حسادت مکن ای برادر بر او
تو گنج و هنـــــــــــــــــرهای خود را بگو
63) حسادت چه سودی دهد بر دلت ؟؟
رهـــــا کـــــن ؛ تـــــو آزار بــــی حاصـــــلت
وزن شعر:فعولن فعولن فعولن فعل
ایّوب ایّوبی
19 /11/1384 ه – ش
غزل بلوچی: « گِهتِرڃـن مردم »
مَئ جِهانـَـئ گــُـلْ بـڃوَس و وارَنْتْ
گِهْـتِـــرِڃـن مردم، واجَه هَــپْـتارَنْتْ!
عِشْـکی گــُـپْـتاران، دستِ هَـپْـتاران
گَـَـنْجَـئ بُـمْــپـانان، سِیَه سَـرِڃـن مارَنْـتْ!
عاشکانْ نـَـیْـلـَـنْـتّ عِشْکــَئ دیّـوانا!
وَتْ پَه وَتْ کــَـنْدَن گــُــ̈طّ شاکارَنْتْ
مِهْـلـَـبڃـن شـَـیْرانْ؛ وانـَگا نـَـیْلـَـنْتْ!
وَتْ گــُـشـَـئ زانُـن شاهِ گــُـپْـتارَنْتْ
مَئ دِلی گــَـپّانْ؛ بـڃ کـَـس و یارَنْتْ
ماهِکانِڃـن شَپْ، مُرْتـَگ و گارَنْتْ
نالـْگان، گِـــنْــدَئ اِشْکُـــنَـئ دردانْ
دل چَه دل؛ دور و چانْکِ سیگارَنْتْ!
نازُکِڃـن مَـهْـتاپْ، کــَـپْـتَگــَـنْ تَـهْنا!
چۏ پَسا بُــلـْم وچِـــڃـر کاپارَنْــــتْ!
شاهِ مهتاپان، واجَه هَــپْـتاران!
شاهِ دلداران، واجَه دَلّارَنْــتْ!
وَشّی و شادی هِـچّ نَـبَـنْ چِلَّه!
هَـنْگــَـرِڃـن ظالم؛ ظلما گیمّارَنْتْ!!
ظالِـمڃـن مَکّار، سـڃـرِ آزارَنْـــــتْ
عاشکی ̈طـَـپَّـانْ، پُـرِّ کـوکّارَنْـــــتْ̈
یِـڃ کـَـشا یَـکـِّـڃ مُـرْتـَگ وکــَـپْـتــَه
آ کــَـشا واجَـه، چانْکِ باپارَنْــــتْ
اَوْرُکی تِرَمْـپّانْ گــــار و بیمّارَنْـتْ
مَــئ دِلی اَرْسانْ کُــنْجِ اَمْبارَنْـــتْ
یـڃ دُرُو ڌَنْگــَـر هُشْک و بـڃ آپَـنْ
پَرْ تـَهی مِهْرانْ نِشْتـَه چَمْ چارَنْتْ
مُرغُـکانْ آواز، وانـَگــَــن مَــرْچی
وَهْـدِ دیــــــدارا، مثلِ دلــــدارَنْـــتْ
اِشْکُـتـَه ظلما، تــــیّ تـــَــوار و گــام
گـَـژْدُمِڃـن نادان، کُـنْــ̈ط یڃـوارَنْتْ
ظالمڃـن هَـپْــــتارْ جَنْگ و پوتّارَنْـتْ
عاشِکِڃـن سِڃـنـَــــگ، پُرّ وُۏپارَنْتْ
یــِـڃ تـَهی ایّـوب شَـیْـرُکان بَـنـْـدّی
گِهتِرڃـن مردم ◄بهترین انسانها
مَئ جِهانـَـئ گـُـلْ ◄گــُـلهای دنیای معاصر
بـڃوَس و وارَنْتْ◄فقیرند و مستمند
واجَه هَپْتارَنْتْ!◄بزرگان نیز کــَــپتارصفت اند
عِشْکی گــُـپْتاران◄گفتارهای عاشقانه
گَـَـنْجَئ بُمْپانان◄نگهبانان گنج
سِیَه سَرِڃـن مارَنْتْ!◄مارهای سیاه سَرند
مِهْلـَـبِڃـن شـَـیْرانْ◄اشعار خوشبوی دل
وانـَگا نـَـیْلـَـنْتْ!◄اجازه ی خواندن اشعار رو نمی دند
ماهِکانِڃـن شَپْ،◄شب مهتابی
مُرْتـَگ و گارَنْتْ◄مرده و گـُم شده اند
نالـْگان، گِنْدَئ◄ناله هام رو می بینی
اِشْکُنَئ دردانْ◄دردهام رو نیز می شنوی
دل چَه دل دور و چانْکِ سیگارَنْتْ!▼
◄دلها فاصله گرفته و مشغول ... سیگارند!
چۏ پَسا بُلـْم◄مثل بز و گوسفند گرفتار و دربند
وچِڃـر کاپارَنْتْ!◄زیر کـَـپَر دربند
وَشّی و شادی هِچّ نَبَنْ چِلَّه!▼
شادمانی وسرورهرگزمتولـّدنمی شود!
یِـڃ کَـَشا ◄این سوی * آ کَشا◄آن سوی
چانْکِ باپارَنْتْ◄مشغول معامله اند خون با ...
یـڃ دُرُو◄این همه ؛همگی
نِشْتـَه چَمْ چارَنْتْ◄نشسته ومنتظرند
عاشِکِڃـن سِڃـنـَگ، پُرّ وُۏپارَنْتْ▼
◄سینه های عاشق سرشاراز صبرند
جمله : خُواش مَسْكه داري.مَـچّ :مُگ = درخت خرما
+ نوشته شده در ۱۳۹۲/۱۰/۰۵ ساعت توسط ایـّـوب ایّــوبــی
|
ایمیل: