الـفبای زبان بلوچی

موسم باران

آزْمِــانْ کِه گـُـرّیتْ، سِڃـــــنَگانْ دِرّیتْ

هنگامی که از سوی آسمان صدای غرش آغاز می شود،سینه ها پاره می شوند

پَه مَــنی چَـــــمّانْ، چَه دِلانْ پَـــرّیتْ

و به نظرمن این غرش دلها را شکافته و از آن ها هم گذر می کند

وَشْ گـُــواتْ کَشــّــیتْ،گۏنْ هَزارْ نازا

باد خنک"وش گوات" با هزار ناز و کرشمه وزیدن می گیرد

پَرْ مَنــا کَــــــاریتْ، یـــــــادِ مَهْــــنازا

و برای من یاد و خاطره ی "مهناز" را به ار مغان می آورد

گـِــرَنـْدیتْ اِسْتـــینْ،هَـــورْ رِچِـی جَهْلا

ابرسیاه و بزرگ غرش می کند،باران به سوی پائین(زمین) باریدن می گیرد

تِرَمْپْ شَـنـْزانْ بیتْ،بِڃ ناز و ̈طـهلا

و نم نم باران بدون هیچ گیرو داری به زمین می ریزد

شـُــپانکْ ســـازا وَتیـــگا سَــــــازْکَنـْت

چوپان نی لبک خود را سازمی کند(آماده استقبال از باران می شود)

وَتا شـــــاهیْ لــُڌگــانْ شَـــــهنازْ کَنْت

خودش را برای خرامیدن(در کوه و صحرا) آماده می کند

کُهْ رَنْدْ چَه کۏهان یڃرْسِــدَنـْتّ جَــهْلا

آبشارهای(بی آب) کوه ها، به سمت پایین(کوهپایه)جریان پیدا می کنند

گۏنْ تـَوْ گَــُشَنـْتّ عــاشِـــکِیـّـَــئ حـــالا

و قصه ی عاشقی(دور ماندن از بارندگی) خود را با تو بازگو می کنند(ازدل تنگشان سخن می گویند)

هَوْر که بگـُواریتّ، بَـرْگِ  جَنْتْ   بُرْزا

وقتی که باران باریدن می گیرد،رعد و برقی دربالا (آسمان) نمایان می شود،

چُه که جَنگیــَّـنْت، چَنْگ جَنْت گـُرْزا

که همچون مردی جنگجو است که گرز آتشین(رعد و برق) را به دست می گیرد

مۏرْ بال دَرْکارَنـْتْ، وَعْدِ بامْگـــاهی

با باریدن باران و لطافت هوای آن، مورها بالدار می شوند(از بهر این هوای لطیف)

گَــل و شــادِنـْتّ پَه حال بادْشـــاهی

و خوشحال می شوند ازپادشاهی که خداوند به آن ها داده است

یڃ مَــنی نازَنْـتّ یڃ مَنـــی وَاهَــگْ

این حال و هوا را که می بینی تمام آرزو و همه ی ناز ونیازم همین هوای روح انگیزاست که

کَلــَمْ پَــیْم نَبــیتْ، پَه دلـئ پَرماهَگْ

قلم(شاعر)آرام نمی نشیند تا زمانی که دلش به او دستور می دهد(احساس شاعرانه)