دِلا سۏچ و وَتی چَمّانا کۏر مَکـَنْ

  وَتا پَه هِچْ کـَـسا چُشْ ناجۏر مَکـَـنْ

 هَـیْپْ نَهِنْ تَـهی دلْ سۏچی پَه هِچْ

 چۏنِن تَرا ای دلْ مَنا کـَـم زۏر مَکـَن

  وابْ شـُـتْ ، دانْ پِگاها پَه تَه آگاهُنْ

  کـَـسْ نَزانْ پَه درد تَـهی مَنْ نادِراهُنْ

  دڃوانَگـُنْ ، تَرا باور نَبی سَنگْ دلْ

  تَوْ نَگِنْدَیْحْ ،نَگِنْدَیْحْ چُشْ مُرید بڃ جاهُن

  یا رَبّ تَوْ آگاهَـــئ مَنی دردا درمان کـَـنْ

 سَکْ آشفتَگـُـنْ مَنی آشفتگی آسانْ کـَـنْ

 دلْ نتُـۏن تا سَرا پَه دیوانَگی عادتْ بِکــَـنْتّ

 آتِـشِـڃ تَه دِلنْ، گِنْدَیْحْ گۏن دلْ چِه کاران کـَـنْ

چُش:این چنین سۏچ:بسوز

هَیْپْ:حیف کـَـس نَزان:کسی نمیداند

 شـُـتْ:رفت=فعل ماضی ساده سوم شخص مفرد

تَـراباورنَبی:باورت نمیشود

دڃوانَگـُـن:دیوانه وعاشقم

بڃ جاهُـن:جایی ندارم    آگاهَــئ : باخبری

آتِشِڃ:آتشی استعاره از عشق وغم آن